Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 października 2015 r., sygn. akt I SA/Wa 839/15 po rozpoznaniu wniosku Gminy Jastków o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie reformy rolnej, w oparciu o art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) wstrzymał jej wykonanie.
W uzasadnieniu Sąd I instancji mając na uwadze przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. wskazał, że z analizy całokształtu okoliczności sprawy wynika, iż skarżący w złożonym przez siebie wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sposób wystarczający wykazał istnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył, że co prawda decyzja o stwierdzeniu, że wskazana nieruchomość nie podpadała pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 wrzenia 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej zalicza się do aktów o charakterze deklaratoryjnym, które co do zasady nie podlegają wykonaniu, jednakże nie można pominąć następstw prawnych powstałych w wyniku wydania takiego aktu. Zdaniem Sądu stwierdzenie, że oznaczone nieruchomości nie podpadały pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN, wywołuje skutek prawno-rzeczowy prowadzący do wykreślenia podmiotu publicznoprawnego z księgi wieczystej (o ile był on ujawniony).
W konsekwencji powyższego spadkobiercy dawnych właścicieli będą mogli podjąć działania zmierzające do realizacji przysługujących im praw np. działania zmierzające do zbycia nieruchomości czy jej obciążenia. To zaś oznacza, że istnieje realna możliwość spowodowania nieodwracalnych skutków prawnych oraz wyrządzenia znacznej szkody. Organ administracyjny działający w granicach swojej właściwości i kompetencji nie będzie miał przy tym żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków cywilnoprawnych, które mogą powstać w wyniku np. zawartej umowy sprzedaży. Sąd uznał, że powołane we wniosku okoliczności stanowią zatem przesłankę pozytywną do jego uwzględnienia i wstrzymania wykonania decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] marca 2015 r.
W dniu 27 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok w niniejszej sprawie, którym oddalił skargę Gminy Jastków. Odpis wyroku z uzasadnieniem przesłano pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] listopada 2015 r., które odebrano [...] grudnia 2015 r. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej upływał 4 stycznia 2016 r. Z informacji przekazanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział I wynika, że skarga kasacyjna Gminy Jastków została złożona w dniu 30 grudnia 2015 r. (data stempla pocztowego).
W dniu [...] października 2015 r. zażalenie na powyższe postanowienie złożyli uczestnicy postępowania M. Ł., J. R., J. K. reprezentowani przez radcę prawnego J. B., zaskarżając je w całości. Wnieśli o jego uchylenie i oddalenie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W zażaleniu postawiony został zarzut naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez:
- 1. wydanie postanowienia, którego rozstrzygnięcie wykracza poza granice wniosku;
- 2. uznanie, iż wniosek Gminy Jastków jest należycie uzasadniony i zasadny, chociaż wnioskodawca nie wykazał, zaistnienia okoliczności, które uzasadniają twierdzenie, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi spowodowała, iż zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych;
- 3. uznanie, że zaskarżona decyzja nadawała się do wykonania, a zatem możliwe było wstrzymanie jej wykonalności.
Zarzucono także naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu do zaskarżonego postanowienia na czym konkretnie, w realiach niniejszej sprawy, miałoby polegać spowodowanie nieodwracalnych skutków prawnych oraz wyrządzenie znacznej szkody, na skutek wykonania decyzji.
W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wskazał, że argumentacja wniosku Gminy Jastków o wstrzymanie zaskarżonej decyzji zawarta w skardze nie jest wystarczająca do uznania, że wykazane zostały okoliczności, z których miałoby wynikać, iż nastąpią nieodwracalne skutki dla wnioskodawcy. W oparciu o przywołane poglądy orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie wymogów uzasadnienia wniosku o wstrzymanie stwierdzono, że rozpatrywany wniosek o wstrzymanie nie zawierał żadnej spójnej argumentacji, nie został poparty faktami ani nie odniósł się do dowodów. Zawierał jedno lakoniczne twierdzenie strony o możliwości wykreślenia wnioskodawcy z księgi wieczystej. Nie wskazano natomiast z jakiej przyczyny jest to czynność nieodwracalna i czy w realiach niniejszej sprawy w ogóle możliwa.
Pełnomocnik wskazał także, że wniosek o wstrzymanie zawierał jedynie jedną podstawę wstrzymania wykonania decyzji z art. 61 § 3 P.p.s.a. tj. spowodowanie nieodwracalnych skutków w postaci wykreślenia Gminy Jastków z księgi wieczystej. Nie odnosił się jednak do możliwości wyrządzenia znacznej szkody. Zdaniem pełnomocnika, Sąd wskazując w uzasadnieniu postanowienia zarówno na przesłankę wyrządzenia znacznej szkody jak i na "spowodowanie nieodwracalnych skutków prawnych" orzekł w istocie poza wnioskiem, gdyż uwzględnił przesłankę, na którą Gmina Jastków nie powoływała się. Zaznaczył, że wstrzymanie wykonania możliwe jest tylko na wniosek.
Ponadto zwrócił uwagę, że art. 61 § 3 P.p.s.a. nie przewiduje przesłanki "nieodwracalne skutki prawne". W ocenie pełnomocnika przepis ten wskazuje nie na zdarzenia prawne (nieodwracalne skutki prawne), a na zdarzenia o charakterze faktycznym (skutki trudne do odwrócenia). Jeśli zatem użyte sformułowanie nie było wyłącznie lapsusem językowym to uznać należy, że Sąd wstrzymał wykonanie decyzji w oparciu o przesłankę nie mającą oparcia w przepisach prawa.
Dalej wskazano, że w uzasadnieniu wniosku nie przedstawiono żadnej argumentacji, z której wynikałoby w oparciu o jaką procedurę, na podstawie decyzji, możliwe byłoby wykreślenie Gminy Jastków z księgi wieczystej. Podstawą wpisu Gminy Jastków w dziale II KW o numerze [...] były dwie decyzje administracyjne wydane przez Wojewodę Lubelskiego w dniu [...] maja 2002 r. oraz w dniu [...] września 2003 r. Decyzje te istnieją nadal w obrocie prawnym i zgodnie z art. 2 § 3 K.p.c. wiążą sąd wieczystoksięgowy. Pełnomocnik zauważył, że nie jest mu znane postępowanie, w trakcie którego, na podstawie decyzji możliwe będzie wykreślenie Gminy Jastków z księgi wieczystej. Jeśli takowe istnieje sąd powinien je wyraźnie wskazać i opisać. Tylko niezawisły sąd wieczystoksięgowy, a nie strony postępowania, ma kompetencje w tym zakresie i działa na podstawie przepisów prawa.
Pełnomocnik wnoszących zażalenie zwrócił także uwagę na brak cechy wykonalności decyzji, której wstrzymano wykonanie. Skoro ta decyzja ma charakter decyzji deklaratoryjnej, to nie nakazuje ona nikomu określonego działania bądź zachowania się. Nie jest postawą wszczęcia egzekucji. Zatem nie jest możliwe wstrzymanie jej wykonania.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 166 P.p.s.a. w zażaleniu wskazano, że nie została przez Sąd wyjaśniona podstawa rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zostało sporządzone w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy bowiem Sąd nie zbadał, czy w księdze wieczystej została ujawniona Gmina Jastków, co było możliwe do ustalenia (odpis KW i nr KW w aktach sprawy, strona internetowa). Sąd nie wyjaśnił także, w jaki sposób następcy prawni dawnych właścicieli mogliby podjąć działania zmierzające do zbycia nieruchomości lub jej obciążenia, ujawnienia swoich praw w księdze wieczystej czy skutecznie dokonać jakichkolwiek czynności dotyczących nieruchomości, skoro w KW wpisana jest Gmina Jastków. Podejmowanie działań dotyczących nieruchomości, bez uprzedniego ujawnienia swoich praw w księdze wieczystej nie jest możliwe. Zatem Sąd nie wyjaśnił na czym miałyby polegać nieodwracalne skutki prawne oraz wyrządzenie znacznej szkody.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Na początku należy rozważyć czy zażalenie wniesione po wydaniu wyroku oddalającego skargę jest dopuszczalne i podlega rozpoznaniu. Zgodnie z art. 61 § 6 P.p.s.a. obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r. wprowadzonym art. 1 pkt 20 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Zatem postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji wywołuje skutki prawne w razie oddalenia skargi do chwili uprawomocnienia się wyroku sądu I instancji tj. do chwili kiedy możliwe jest skuteczne złożenie skargi kasacyjnej. Po bezskutecznym upływie terminu do złożenia tego środka odwoławczego wyrok staje się prawomocny a postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji traci moc. Zażalenie wniesione na to postanowienie staje się bezprzedmiotowe z uwagi na brak przedmiotu zaskarżenia i jako takie podlega umorzeniu na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
W okolicznościach niniejszej sprawy termin do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 27 października 2015 r. upływał w dniu 4 stycznia 2016 r. (doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem w dniu [...] grudnia 2015 r. k. [...]). Z informacji przekazanej przez Sąd I instancji wynika, że skarga kasacyjna od wspomnianego wyroku została złożona w przewidzianym do tego terminie. Zatem zaskarżone postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji z mocy art. 61 § 3 pkt 1 P.p.s.a. wywiera skutki prawne i dopuszczalne jest rozpoznanie złożonego zażalenia.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznanie zarzutów zażalenia wskazać należy, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. odnoszą się do sytuacji, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Zauważyć należy, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r., nr [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] lutego 2013 r., znak: [...]; stwierdził, że nieruchomość stanowiąca zespół pałacowo-parkowy wchodzący w skład majątku ziemskiego pn. "D." położny w P., gm. J., pow. l. w granicach działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] oznaczonych na projekcie wstępnym podziału gruntów zespołu pałacowo-parkowego "J." - K.W. [...] sporządzonym przez geodetę uprawnionego W. K., stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji - nie podpada pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz.
13) oraz odmówił stwierdzenia, że nieruchomość położna w P., gm. J., pow. l. w granicach działek o numerach ewidencyjnych [...] i [...] oznaczonych na projekcie wstępnym podziału gruntów zespołu pałacowo-parkowego "J." - K.W. [...] sporządzonym przez geodetę uprawnionego W. K., stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji - nie podpada pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit e) dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej.
Zauważyć należy, że decyzja administracyjna, o której stanowi § 5 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51), wywiera skutek prawnorzeczowy i stanowi wyłączną podstawę do uzyskania przez byłych właścicieli lub ich spadkobierców wiedzy, że Skarb Państwa nie nabył z mocy prawa własności nieruchomości na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Uzyskanie takiej decyzji jest niezbędne dla skutecznego dochodzenia roszczenia odszkodowawczego, bowiem jest ona wiążąca dla sądu w sprawie o odszkodowanie i stanowi prejudykat (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt II CSK 128/12).
Wskazana powyżej ostateczna decyzja administracyjna rozstrzygająca definitywnie i wiążąco dla sądów powszechnych kwestie nabycia (lub też nie nabycia) przez Skarb Państwa prawa własności do nieruchomości może stanowić odpowiedni dokument, o którym mowa w art. 31 ust. 2 ustawie o księgach wieczystych i hipotece, wykazujący niezgodność treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym w razie wadliwego ujawnienia w księdze wieczystej prawa własności Skarbu Państwa na podstawie art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt II CSK 504/11).
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że wynikające z zaskarżonej decyzji ustalenie, że określone w niej nieruchomości nie podpadały pod reformę rolną otwiera drogę do ich przejęcia przez spadkobierców właścicieli. Oczywiście może to nastąpić poprzez przeprowadzenie określonej w przepisach prawa procedury.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sąd administracyjny łączy się z niebezpieczeństwem powstania szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z tego powodu, że w razie uwzględnienia skargi może okazać się, że w międzyczasie nastąpiła zmiana stanu prawnego nieruchomości (np. nieruchomość została sprzedana innej osobie). Wyrządzenie szkody lub trudnych do odwrócenia skutków może dotknąć przede wszystkim aktualnego właściciela, ale też inne podmioty. Ponadto należy zauważyć, że wykonanie zaskarżonej decyzji może stanowić podstawę do kolejnych postępowań, w tym do dokonania wpisu w księdze wieczystej w ramach postępowania o ustalenie niezgodności treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym. Dopuszczalne jest to wówczas, kiedy decyzja administracyjna umożliwia ustalenie stanu prawnego nieruchomości i odnosi się do zdarzenia, które stanowiło materialnoprawną podstawę wpisu. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.
Wobec tego prawidłowo uznał Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu, iż wystarczającą przesłanką wstrzymania zaskarżonej decyzji będzie możliwość wywołania przez tę decyzję określonych skutków prawnych. To właśnie te potencjalne skutki prawne mogą doprowadzić do tego, że wystąpi okoliczność, którą będzie można zakwalifikować w kategoriach znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd I instancji zgodził się z argumentacją Gminy Jastków, że możliwym skutkiem wykonania decyzji może być dokonanie zmiany wpisu właściciela w księdze wieczystej co w konsekwencji może doprowadzić do sprzedaży nieruchomości lub jej obciążenia. Wystąpienie takiej sytuacji prawnej należy uznać za nieodwracalną bowiem, jak słusznie zauważył Sąd, organ administracyjny działający w ramach swojej właściwości i kompetencji nie będzie miał żadnych możliwości prawnych zniweczenia skutków prawnych, które mogą powstać w wyniku np. zawartej umowy sprzedaży.
Na potwierdzenie powyższych rozważań wskazać należy, że w wyroku z dnia 23 stycznia 2014 r. o sygn. akt I OSK 1585/12, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż u podstaw stwierdzenia nieodwracalności skutku prawnego w odniesieniu do aktu wywołującego skutki w sferze prawa cywilnego tkwi to, że administracja nie dysponuje instrumentami do tego, aby tego rodzaju skutek odwrócić. Jak zaznaczył NSA, szczególnie ma to miejsce w sytuacji, gdy decyzja administracyjna wywarła pośredni skutek w sferze prawa cywilnego, tj. gdy stała się ona podstawą do dokonania (nieodwracalnych dla organu) czynności prawa cywilnego.
Podkreślić wypada, że rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych chroni nabywcę użytkowania wieczystego także w razie wadliwego wpisu w księdze wieczystej Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jako właściciela nieruchomości (uchwała SN składu siedmiu sędziów z dnia 15 lutego 2011 r. o sygn. akt III CZP 90/10 (OSNC 2011, nr 7-8, poz. 76).
Mając powyższe na uwadze, w ocenie NSA, Sąd I instancji słusznie uznał, że są podstawy do uwzględnienia wniosku właśnie z uwagi na możliwość wystąpienia nieodwracalnych skutków prawnych, rozumianych jako trudne do odwrócenia skutki.
W tym miejscu zauważyć wypada, że trudne do odwrócenia skutki z art. 61 § 3 P.p.s.a. to nie tylko okoliczności faktyczne, jak dowodzi pełnomocnik skarżących się. Mogą to być także skutki w sferze prawnej. Wykonanie zaskarżonej decyzji może wywoływać nie tylko określone zmiany w rzeczywistości, ale przede wszystkim wywołuje określone skutki prawne mające odzwierciedlenie w tej rzeczywistości. Zatem nieuprawnione jest twierdzenie, że Sąd wskazując na nieodwracalne skutki prawne wykonania decyzji wyszedł poza żądanie wniosku, czy też wskazał na podstawę wstrzymania nie wynikającą z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Sąd wbrew zarzutom zażalenia właściwie uzasadnił powody podjętego rozstrzygnięcia. Wskazał, że dokonanie zmiany wpisu w księdze wieczystej dotychczasowego właściciela nieruchomości w oparciu o zaskarżoną decyzję może w konsekwencji doprowadzić do rozporządzenia tą nieruchomością przez spadkobierców właścicieli np. przeniesienia własności tej nieruchomości na inny podmiot, co z kolei wywoła nieodwracalny skutek bowiem w sytuacji uwzględnienia skargi organ mocą swych kompetencji nie będzie władny odwrócić skutków cywilnoprawnych dokonanej czynności np. sprzedaży. Wynika to wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.
Domaganie się by Sąd opisał szczegółowo procedury prowadzące do opisanych w uzasadnieniu nieodwracalnych skutków prawnych, w ocenie NSA było niecelowe. Rozpatrując wniosek o wstrzymanie Sąd musiał wyłącznie zbadać, czy wystąpiły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd takowe ustalenia poczynił. Dlatego prowadzenie rozważań odnośnie do konkretnych działań prawnych koniecznych do wywołania tych nieodwracalnych skutków prawnych uznać należy za zbędne.
Sąd I instancji nie uznał, wbrew twierdzeniom zażalenia, że zaskarżona decyzja, jako decyzja deklaratoryjna podlega wykonaniu. Wręcz przeciwnie wskazał, że "decyzja o stwierdzeniu, że wskazana nieruchomość nie podpadała pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu PKWN z dnia 6 wrzenia 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej zalicza się do aktów o charakterze deklaratoryjnym, które co do zasady nie podlegają wykonaniu, jednakże nie można pominąć następstw prawnych powstałych w wyniku wydania takiego aktu". Z tego stwierdzenia wynika, że Sąd uwzględnił brak przymiotu wykonalności tej decyzji jednak w okolicznościach niniejszej sprawy decydujące znaczenie miały skutki prawne, jakie może ona wywołać. Zdaniem NSA, to skutki prawne, jako okoliczność wywołana wykonaniem zaskarżonej decyzji należało interpretować według przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Skoro zmiana wpisu właściciela w księdze wieczystej a dalej rozporządzenie prawem do tej nieruchomości jest potencjalnie możliwe w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji, to prawidłowe jest uznanie, że decyzja ta pośrednio może prowadzić zarówno do wyrządzenia znacznej szkody (żądania odszkodowania za nieruchomość) jak i trudnych do odwrócenia skutków, rozumianych, jako nieodwracalne skutki prawne (zbycie nieruchomości osobom trzecim w oparciu o wpis właściciela w księdze wieczystej – rękojmia wiary publicznej ksiąg wieczystych).
Możliwość zakwalifikowania zmiany wpisu w księdze wieczystej zarówno jako źródła wyrządzenia szkody jak i trudnych do odwrócenia skutków (nieodwracalnych skutków prawnych) czyni chybionym zarzut, że Sąd I instancji rozpatrując wniosek oparty tylko na jednej z tych podstaw wstrzymania wykonania decyzji wyszedł poza jego granice. Do uwzględnienia wniosku wystarczy wystąpienie jednej z przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd wskazaną przez Gminę Jastków okoliczność zakwalifikował do tych dwóch przesłanek, co jeszcze bardziej uzasadnia wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że podniesione w zażaleniu zarzuty okazały się niezasadne. Zdaniem NSA, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że spełnione zostały przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. i należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.