Postanowienie NSA z 27 marca 2008 r., I OZ 186/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 27 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 842/07 oddalające wniosek A. S. o wyłączenie sędziego [...], sędziego [...] oraz asesor [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 października 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 842/07 oddalił wniosek A. S. o wyłączenie sędziego [...], sędziego [...] oraz asesor [...] w sprawie ze skargi na decyzję Szefa Służby Cywilnej z dnia [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, iż w sprawie niniejszej nie zachodzą przesłanki do wyłączenia sędziego z urzędu wymienione w art. 18 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 12710 ze zm. - dalej powoływana jako ustawa P.p.s.a.) jak również, iż nie istniały okoliczności, które uzasadniałyby wyłączenie sędziego na wniosek strony - zgodnie z treścią art. 19 ustawy P.p.s.a. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, podważając obiektywizm, kompetencje sędziów oraz zarzucając im niechęć do wyjaśnienia sprawy, nie podaje takich okoliczności, które wskazywałyby że istnieje między nim a sędzią [...], sędzią [...] oraz asesor [...] stosunek osobisty tego rodzaju, który mógłby wywoływać wątpliwości co do bezstronności wskazanych sędziów. Potwierdzają to również oświadczenia sędziów, których wyłączenia domagał się skarżący.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył A. S., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, iż jest ono pozbawione podstaw faktycznych i prawnych. W uzasadnieniu swojego zażalenia podniósł zaś podniosła, iż sądy administracyjne, orzekając w sprawach ze skarg A. S. w przedmiocie konkursów na wyższe stanowiska w korpusie służby cywilnej oraz wysokich stanowisk państwowych, nie są bezstronne, bowiem działają na korzyść osób reprezentujących stronę przeciwną. Świadczy to, w ocenie skarżącego, o tym, iż członkowie składu sędziowskiego pozostają w takich stosunkach ze stronami przeciwnymi i ich pełnomocnikami, że nie powinni oni orzekać, jako że są stronniczy i nieobiektywni.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy P.p.s.a. Art. 18 § 1 ustawy P.p.s.a. zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 ustawy P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego [...], sędziego [...] oraz asesor [...] od orzekania w sprawie ze skargi A. S.. Nadmienić jedynie w tym miejscu należy, iż zgodnie z treścią art. 24 ustawy P.p.s.a. przepisy dotyczące wyłączenia sędziego stosuje się odpowiednio do wyłączenia asesora sądowego.

Podkreślić jednocześnie należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Sędziowie, których wniosek w niniejszej sprawie dotyczył, złożyli wymagane oświadczenia w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie. Wobec stanowiska, jakie zaprezentował Sąd Najwyższy, iż "autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25.08.1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55), a skarżący nie wskazał, ani też nie udowodnił żadnych okoliczności, które uzasadniałyby jego wniosek, należało uznać zarzuty w tej kwestii za nietrafne.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.