Postanowienie NSA z 9 marca 2016 r., I OZ 187/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.S. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 274/15 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy [...] postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Borowiec przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 20 stycznia 2016 r. sygn. akt I SAB/Wa 274/15 pozostawił bez rozpoznania wniosek P.S. o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu zarządzenia podał, że pismem z dnia 14 września 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, poprzez złożenie klauzuli, o której mowa w art. 252 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), dotyczącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Powyższe wezwanie doręczono P.S. w dniu 18 września 2015 r. Pomimo upływu wyznaczonego terminu, skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy, co spowodowało pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a.

Powyższe zarządzenie stało się przedmiotem zażalenia P.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z zajętego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska i wniósł o jego uchylenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 252 § 1 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie z art. 252 § 1a p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie, które składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Składający oświadczenie jest obowiązany do zawarcia w nim klauzuli o treści: "Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia". Klauzula ta zastępuje pouczenie sądu o odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Z akt sprawy wynika, że skarżący, prawidłowo wezwany przez Sąd pierwszej instancji pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, nie złożył stosownego oświadczenia, o którym mowa w art. 252 § 1a p.p.s.a. Wezwanie w powyższym zakresie zostało doręczone skarżącemu w dniu 18 września 2015 r. i nie zostało przez niego wykonane. W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji zobligowany był pozostawić wniosek bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a., zgodnie z którym wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.