Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 16 listopada 2017 r., III SA/Gd 876/17, odrzucił skargę K. S. na decyzję Wojewody P. z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie utraty prawa do stypendium. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że z uwagi na fakt, że skarga nie była podpisana, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 24 października 2017 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braków formalnych skargi – tj. jej podpisania, ewentualnie nadesłania podpisanego jej egzemplarza – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono skarżącej 31 października 2017 r. W odpowiedzi skarżąca 6 listopada 2017 r. nadesłała kserokopię podpisanej skargi wraz z załącznikami, zaś że jest kserokopia wyraźnie wynika choćby z faktu, że na drugiej stronie u dołu brakuje fragmentu tekstu.
W związku z powyższym należało uznać, że brak formalny skargi nie został uzupełniony, a stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła K. S., wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że wszystkie załączniki do skargi, jej pierwsza strona oraz koperta zostały podpisane jej oryginalnym podpisem, a na drugiej stronie skargi znajdował się jej podpis z ksera. Podniosła również, że jeden niewykonany ręcznie podpis nie powinien decydować o odrzuceniu całej skargi i powinien być potraktowany łagodniej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jedno z tych wymagań określa art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Pismo nie zawierające załączników oraz nie podpisane nie może otrzymać prawidłowego biegu. W przypadku, gdy pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania wyżej wskazanego wymogu formalnego, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewątpliwie niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu. Brak podpisu pod skargą uniemożliwia bowiem stwierdzenie, że wolą osoby wskazanej jako skarżący jest zainicjowanie postępowania przed sądem administracyjnym. W orzecznictwie podkreśla się, że podpis powinien być własnoręczny, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a., a który w przedmiotowej sprawie nie występuje (tj. gdy strona nie może się podpisać).
Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu. Z powyższej definicji jednoznacznie wynika, że podpis musi być własnoręczny i nie może być kopią. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie (por. np postanowienie NSA z 16 września 2014 r., II OZ 922/14).
W rozpoznawanej sprawie, właśnie z uwagi na brak podpisu na skardze, Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał skarżącą do jej podpisania, ewentualnie o nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi. W związku z powyższym, skoro skarżąca została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi i pouczona o skutkach niedochowania terminu, niewykonanie wezwania w wyznaczonym terminie, tj. nieuzupełnienie braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie, a jedynie przesłanie niepodpisanej własnoręcznie kopii skargi, skutkowało odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że również w zażaleniu skarżąca sama przyznała, że na drugiej (ostatniej) stronie skargi znajdował się jej podpis z ksera. Wobec powyższego, w ślad za Sądem I instancji, uznać należy, że brak formalny nie został uzupełniony, zatem skarga podlegała odrzuceniu.
Z tych względów i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji.