Uzasadnienie
Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarządzeniem z dnia 14 kwietnia 2017 roku sygn. akt II SA/Wa 2209/16 skierował sprawę na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów mające się odbyć w dniu 9 czerwca 2017 roku oraz wyznaczył skład orzekający w ten sposób, że przewodniczącym i jednocześnie sprawozdawcą uczynił sędziego WSA Sławomira Antoniuka, a pozostałymi członkami składu - sędziego WSA Ewę Kwiecińską oraz sędziego WSA Stanisława Marka Pietrasa.
Pismem z dnia 8 sierpnia 2017 roku skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, że zaskarżone zarządzenie nie może się ostać z uwagi na brak uzasadnienia prawnego i faktycznego.
Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2017 roku Sąd I instancji na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017, poz. 1369 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił wniesiony przez K. J. środek odwoławczy z uwagi na jego niedopuszczalność. Wskazał, że przepisy p.p.s.a. nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenia przewodniczącego wydziału wojewódzkiego sądu administracyjnego o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oraz wyznaczeniu składu orzekającego.
Zażalenie na to postanowienie złożył K. J., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Podniósł, że Sąd I instancji nie powiadomił go z urzędu o treści kwestionowanego zarządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji odrzucając zażalenie K. J. z powodu jego niedopuszczalności orzekł prawidłowo. Z treści art. 194 § 1 p.p.s.a. wynika bowiem, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;
- 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
- 3) (uchylony);
- 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
- 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
- 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
- 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
- 8) odrzucenie zażalenia;
- 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli stron nie wnosi skargi kasacyjnej;
- 10) ukaranie grzywną. Ponadto stosownie do art. 198 p.p.s.a. zażalenie przysługuje również na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje możliwość jego wniesienia.
W niniejszej sprawie żalący zaskarżył zarządzenie przewodniczącego o skierowaniu sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym oraz wyznaczeniu składu orzekającego. Wskazać należy, że żaden przepis p.p.s.a. nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na takie zarządzenie. W tej sytuacji nie ulega wątpliwości, że Sąd I instancji zasadnie odrzucił wniesione zażalenie.
Odnosząc się do argumentów K. J., podkreślić należy, że w myśl art. 167 p.p.s.a. przepisy działu o orzeczeniach stosuje się odpowiednio do zarządzeń przewodniczącego. Jak zauważa się w literaturze, odpowiednie stosowanie przepisów prawa polega na zwykłym stosowaniu wprost określonych przepisów odniesienia, z tym jednak, że całkowicie nie mają zastosowania bądź też w pewnej części swej treści ulegają zmianie te spośród nich, które ze względu na treść swych postanowień są bezprzedmiotowe lub całkowicie sprzeczne z przepisami normującymi dane stosunki, do których mają być zastosowane (J. Nowacki, Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, "Państwo i Prawo" 1964, nr 3, s. 372–373).
W związku z powyższym spostrzec należy po pierwsze, że sąd nie ma obowiązku uzasadniać zarządzeń przewodniczącego, na które nie przysługuje środek odwoławczy. Wynika to wprost z treści art. 163 § 2 w związku z art. 167 powołanej wyżej ustawy. Po drugie zaznaczyć trzeba, że żaden przepis p.p.s.a. nie obliguje sądu do doręczania stronom postępowania wszystkich wydanych w sprawie zarządzeń, również tych niezaskarżalnych, nieodnoszących się w sposób bezpośredni do ich praw i obowiązków procesowych. Zaznaczyć należy, że w doręczonym stronie skarżącej odpisie wyroku znajdowała się zarówno informacja o rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, data posiedzenia niejawnego, jaki i skład sądu.
Nie sposób zatem przyjąć, że skarżący nie miał wiedzy o działaniach Sądu podejmowanych w jego sprawie. Ponadto mógł te działania podważać w skardze kasacyjnej. W tej sytuacji niezasadne są zarzuty skarżącego. Podkreślić trzeba, że z całą pewnością nie został on pozbawiony prawa do kwestionowania działań sądu podejmowanych w jego sprawie.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 i art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.