Postanowienie NSA z 10 marca 2005 r., I OZ 19/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 marca 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 25 listopada 2004 r., w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy sygn. akt II SAB/Sz 52/04

Sprawa

w sprawie ze skargi P. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ś. w przedmiocie udzielenia informacji publicznej postanawia uchylić skarżone postanowienie w całości i przekazać sprawę od ponownego rozpoznania

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

P. J. w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Szczecinie w przedmiocie skargi na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie udzielenia informacji publicznej, w dniu 14 października 2004 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie ustosunkowując się do powyższego wniosku, w dniu 25 listopada 2004 r. wydał postanowienie, w którym odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienia go od koszów sądowych.

W uzasadnieniu swego orzeczenia sąd podkreślił wyjątkowość stosowania prawa pomocy, określonego w art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270), wskazując m. in., iż zgodnie z wspomnianymi przepisami zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie całkowitym może zostać przyznane gdy strona nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, a w zakresie częściowym, gdy nie może ponieść kosztów bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny do osób, którym można przyznać zwolnienie od kosztów sądowych, zalicza w szczególności osoby bezrobotne, które nie pobierają zasiłku oraz osoby, które ze względu na okoliczności życiowe pozbawione są środków do życia bądź posiadają środki bardzo ograniczone, zaspokajające tylko podstawowe potrzeby życiowe. Sąd podkreśla fakt, iż skarżący nie przeczy, że ma dochód, jednak w ocenie sądu złożone przez niego oświadczenie majątkowe nie jest pełne. Stanowisko to sąd argumentuje poprzez wskazanie okoliczności znanych sądowi z urzędu a odnoszących się do stanu majątkowego skarżącego. Sąd podnosi w szczególności, fakt dokonania przez skarżącego w 2000 r. czynności polegającej na dokonaniu zamiany mieszkania przy ul. M. w S., z której to czynności miał uzyskać 51,730 złotych oraz fakt przysługiwania mu prawa najmu mieszkania przy ul. N. w Ś.. Jednocześnie sąd podkreśla, iż liczba spraw wniesionych przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie przekracza 180 i w rzeczywistości P. J. nie zabiega w istocie o uzyskanie potrzebnych mu informacji lecz zmierza do obarczenia organów administracji dodatkowymi obowiązkami. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny zarzuca skarżącemu nadużywanie prawa do sądu co zakłóca prawidłowe funkcjonowanie sądowej kontroli organów administracji. Podsumowując przedstawione wyżej racje sąd uznaje, że skarżący nie uczynił zadość wskazanym w art. 246 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłankom przyznania prawa pomocy, gdyż nie wykazał w sposób wiarygodny, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do korzystania z tej pomocy.

W dniu 17 grudnia 2004 r. P. J. złożył zażalenie na wskazane wyżej postanowienie zaskarżając je w całości. Skarżący w treści uzasadnienia zarzucił sądowi uchybienia polegające na niedopełnieniu obowiązku wynikającego z art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz.270), zgodnie z którym jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych, winna ona być wezwana przez sąd do złożenia dodatkowego oświadczenia lub przedłożenia dokumentów źródłowych dotyczących jej stanu majątkowego. Skarżący w dalszej części uzasadnienia zarzuca sądowi błędną ocenę rzeczywistych skutków ekonomicznych podjętych przez niego działań w zakresie zamiany nieruchomości przy ulicy N. w Ś., a także podnosi, iż wszelkie działania podjęte przez sąd zmierzają tylko i wyłącznie do pozbawienia należnego mu prawa do sądu a tym samym do naruszenia art. 2 i art. 30 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;

Jak było już podnoszone istotą rozpatrywanej sprawy było zagadnienie udzielenia skarżącemu prawa pomocy w zakresie zwolnienie go od kosztów sądowych. Zgodnie z treścią art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270), wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach wnioskodawcy oraz dane o stanie rodzinnym, względnie oświadczenie strony o niepozostawaniu w stosunku prawnym z adwokatem lub radcą prawnym. Nie ulega wątpliwości, iż we wniosku o przyznanie prawa pomocy złożonym przez skarżącego 14 października 2004 r., P. J. uczynił zadość formalnym warunkom określonym w art. 252 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku gdy powziął wątpliwości co do rzeczywistego stanu majątkowego strony, powinien zgodnie z treścią podnoszonego przez skarżącego art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270) dokonać dalszych czynności sprawdzających polegających w szczególności na wezwaniu strony do złożenia dodatkowego oświadczenia co do jej rzeczywistej sytuacji majątkowej. Nie podjąwszy wskazanych wyżej działań sąd dopuścił się naruszenia art. 255 ustawy, a tym samym uchybił przepisom postępowania co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż tożsame wnioski złożone przez skarżącego w toku postępowań o sygnaturach akt: II SAB/Sz 49/04; II SAB/Sz 59/04; II SAB/Sz 71/04 zostały przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie rozpatrzone po części pozytywnie poprzez częściowe zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych. Niedopuszczalna jest sytuacja, w której w takim samym stanie materialnym skarżącego zapadają różne rozstrzygnięcia co do przyznania mu prawa pomocy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270) orzeka jak w sentencji.