Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2010 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił wniosek J. K. o wymierzenie grzywny W. Kuratorowi Oświaty w P. w trybie art. 55 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), za niezastosowanie się organu do art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez nieprzekazanie skargi i odpowiedzi na skargę do sądu we wskazanym w ustawie terminie.
Sąd wskazał, że we wniosku o wymierzenie grzywny J. K. oświadczył, że dnia 22 maja 2009 r. złożył do Kuratorium skargę, co potwierdził w piśmie z dnia 20 października 2009 r., załączając wydruk połączeń faxowych.
Sąd wskazał, że w odpowiedzi na wniosek Kurator Oświaty w P. oświadczył, że nie odnotował wpływu pisma - skargi z dnia 22 maja 2009 r. W. Kurator Oświaty poinformował także, iż w roku 2009 do Kuratorium Oświaty w P. wpłynęło drogą faxową 41 pism J. K. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w niniejszej sprawie nie wykazano, by w istocie sporna skarga wpłynęła do organu. Kurator zaprzeczył, by taki fakt miał miejsce. Zdaniem Sądu niewystarczającym dla przyjęcia, iż taka skarga wpłynęła jest kopia wydruku połączeń faxowych. Wynika z niej bowiem pod jaki numer faxu wysłano dokument, nie wiadomo jednak, czy zawierał on wskazywaną przez wnioskującego treść.
Na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2010 r., J. K. złożył zażalenie, podnosząc, że stwierdzenie Kuratora, iż mimo poszukiwań nie odnaleziono dokumentu przesłanego faxem oznacza, że dokument taki do Kuratorium wpłynął. Zdaniem skarżącego, stanowisko Kuratorium świadczy o bałaganie w tymże urzędzie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się, z zastrzeżeniem przypadku, o którym mowa w art. 22, przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z tym że:
- przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi,
- skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę.
Natomiast stosownie do z 54 §1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (§ 2). W myśl zaś art. 55 tejże ustawy, w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny.
Zauważyć także należy, iż zgodnie z art. 57 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zaś w myśl art. 46 § 1 tejże ustawy, każde pismo strony powinno zawierać:
- oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;
- oznaczenie rodzaju pisma;
- osnowę wniosku lub oświadczenia;
- podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;
- wymienienie załączników.
Podkreślić przy tym trzeba, że podpis pod pismem strony – a więc także i pod skargą – musi być własnoręczny. Zatem odtworzony mechanicznie na piśmie wzór podpisu nie czyni zadość wymogowi przewidzianemu w art. 46 § 1 pkt 4 wskazanej wyżej ustawy. Oznacza to, że dla skuteczności pisma wnoszonego do sądu administracyjnego drogą elektroniczną i faxową, konieczne jest późniejsze opatrzenie pisma własnoręcznym podpisem. Tylko taki podpis spełnia wymagania wynikające z art. 46 wskazanej ustawy. W przeciwnym bowiem razie nie ma możliwości stwierdzenia, czy podpis na tak wniesionym piśmie (skardze) został złożony własnoręcznie. Podpis na dokumencie jest bowiem wyrazem oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Podpis musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny.
W przedmiotowej sprawie skarżący podnosi, że skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu złożył za pośrednictwem Kuratorium Oświaty w P. w dniu 22 maja 2009 r. drogą faxową, na dowód czego załączył wykaz połączeń faxowych. Nie spełnił zatem wymagań dla złożenia pisma do Sądu, o których mowa powyżej. Przesłanie skargi do organu tylko drogą faxową nie jest bowiem skutecznym środkiem do jej złożenia. Nie jest także dowodem na jej złożenie. Wykaz połączeń faxowych wykazuje w istocie jedynie, że w dniu 22 maja 2009 r. przesłano do Kuratorium Oświaty korespondencję tą właśnie drogą. Nie wynika z niego natomiast, jaka to była korespondencja. Dla skutecznego złożenia skargi skarżący powinien zatem złożyć ją w formie przewidzianej przepisami prawa. Te natomiast nie przewidują formy skutecznego złożenia pisma, jaką przyjął skarżący.
Uznać zatem należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu nie narusza przepisów obowiązującego prawa. Nie można bowiem orzec o wymierzeniu organowi grzywny za nieprzekazanie skargi, która w istocie nie została złożona.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.