Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 14 lutego 2014 r., sygn. akt II SAB/Ol 20/14 Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wezwał I. Ż. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Burmistrza Miasta Giżycka w kwocie 100 zł. Jako podstawę prawną ww. zarządzenia wskazano art. 220 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." oraz § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193).
Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł I. Ż., podnosząc że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie bezpodstawnie wyłączył jego skargę na bezczynność i wezwał do uiszczenia wpisu sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przepis art. 220 § 1 P.p.s.a., stanowi, iż Sąd nie podejmie żadnych czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od doręczenia wezwania.
W rozpoznawanej sprawie Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Burmistrza Miasta Giżycka, trafnie określając wysokość należnego wpisu. Stosownie bowiem do § 2 ust. 1 pkt 6 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej 100 zł.
Bez wpływu na ocenę legalności zaskarżonego zarządzenia pozostają natomiast argumenty podniesione w zażaleniu. Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący w jednym piśmie z dnia 22 stycznia 2014 r. zaskarżył bezczynność Burmistrza Miasta Giżycko w przedmiocie udzielenia informacji publicznej w zakresie kosztów rozmów telefonicznych oraz ewidencjonowanego czasu pracy. Stosownie do art. 57 § 3 P.p.s.a. jeżeli w jednym piśmie zaskarżono więcej niż jeden akt lub czynność albo bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przewodniczący zarządza rozdzielenie tych skarg. Przewodniczący jest zatem zobligowany do zastosowania wskazanej normy prawnej.
Zasadnie zatem rozdzielono skargi wniesione przez I. Ż. i rozpoczęto prowadzenie dwóch odrębnych spraw pod sygnaturami: II SAB/Ol 14/14 oraz II SAB/Ol 20/14. Konsekwencją powyższego było zaś wezwanie do uiszczenia opłaty sądowej od każdej ze skarg oddzielnie.
W świetle przedstawionych okoliczności zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny na postawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu zażalenia.