Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 6 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Gl 442/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę M.F. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Katowicach z dnia [...] w przedmiocie zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu postanowienia podano, że pismem z dnia 13 kwietnia 2017 r. strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję.
Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 23 września 2017 r. wezwał stronę skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł, tj. w wysokości określonej w § 2 ust 3 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.), zakreślając dla dokonania powyższej czynności siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 14 września 2017 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 21 września 2017 r. skarżący nie uiścił wpisu. Nadesłał jedynie pismo, w którym wskazał, że czasowo przebywał pod innym adresem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę.
Sąd ten przytoczył treść art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., nadto podał, że stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
W rozpoznawanej sprawie strona, mimo prawidłowego wezwania, z jednoczesnym pouczeniem jej o konsekwencjach prawnych niedopełnienia obowiązku uiszczenia wpisu, nie uczyniła tego w wymaganym terminie. Pismo strony skarżącej z dnia 3 października 2017 r. jako nie zawierające żadnych wniosków nie wpłynęło na bieg terminu do uiszczenia wpisu. W piśmie tym skarżący wskazał, że czasowo przebywał pod innym adresem, jednak ze względu na to, że w aktach sprawy znajduje się prawidłowo wypełnione i podpisane przez skarżącego zwrotne potwierdzenie odbioru, Sąd nie miał wątpliwości, że wezwanie do uiszczenia wpisu prawidłowo doręczono skarżącemu. Wobec nieuiszczenia wpisu w terminie, Sąd stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę.
W zażaleniu skarżący zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie oraz przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i wyznaczenie radcy prawnego z urzędu.
W uzasadnieniu podniósł, że z powodu głosów podał się leczeniu szpitalnemu na oddziale psychiatrycznym. W okresie gdy był w szpitalu Sąd nadesłał formularz PPF ale nie mógł go odebrać z ww. powodu o czym zawiadamiał Sąd. Podniósł, że nie jest w stanie opłacić wpisu od skargi, ponieważ jest na utrzymaniu Ośrodka Pomocy Społecznej w Czechowicach, a jego dochód wynosi 604 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zastosował przepis powyższy w sposób prawidłowy. Pomimo bowiem wezwania skarżący nie uiścił wpisu w zakreślonym terminie. W takiej sytuacji Sąd I instancji był zobowiązany skargę odrzucić jako nieopłaconą na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Odnosząc się do argumentów powoływanych w zażaleniu wskazać należy, że skarżący nie zawarł żadnego wniosku czy to o przyznanie prawa pomocy, czy o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi aby uchronić się od konsekwencji braku nieuiszczonego wpisu od skargi.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a.