Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpoznaniu skargi M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 28 grudnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty adiacenckiej uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Chojnice z dnia 17 listopada 2015 r. nr [...]. Ponadto Sąd umorzył postępowanie administracyjne oraz – w punkcie trzecim – zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącego M.S. kwotę 1371 zł (jeden tysiąc trzysta siedemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a., zasadzając od organu na rzecz skarżącego zwrot uiszczonego w sprawie wpisu sądowego oraz wynagrodzenia pełnomocnika.
Zażalenie na powyższe postanowienie o kosztach wniósł M.S. Zarzucił naruszenie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 li. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. W ocenie skarżącego kwota powinna być zwiększona o 4200 złotych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd pierwszej instancji od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku na rzecz skarżącego M.S. kwotę 1371 zł (jeden tysiąc trzysta siedemdziesiąt jeden złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że podstawą jego orzeczenia o kosztach postępowania jest art. 200 p.p.s.a. Nie przedstawił jednak, dlaczego zasądził koszty w określonej wysokości. Sprawia to, że jego orzeczenie wymyka się spod kontroli instancyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż nie jest możliwe prześledzenie rozumowania Sądu pierwszej instancji. Skoro zaś Sąd zaakceptował uiszczony wpis od skargi w wysokości 891 złotych (nie doszło do zwrotu nadpłaconego wpisu), to tym samym wnioskować można, że przyjął, iż przedmiotem sprawy jest należność pieniężna. W takim jednak przypadku powinien był konsekwentnie zastosować § 14 ust. 1 pkt 1 li. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Tego jednak nie uczynił, a zatem istnieje sprzeczność w działaniu Sądu pierwszej instancji, która wymagać będzie usunięcia przy ponownym rozpoznawaniu sprawy orzeczenia o kosztach postępowania.
Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie stosując art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.