Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 5 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek C. B. o wyłączenie sędzi WSA Barbary Pasternak, wskazując w uzasadnieniu, że w sprawie nie zachodzi żadna z przyczyn wyłączenia sędzi od rozpoznania sprawy ani z mocy ustawy, ani z urzędu. Samo przeświadczenie strony o prowadzeniu przez sędziego postępowania wadliwie i nieobiektywnie nie jest przesłanką do jego wyłączenia, nadto sam fakt wyznaczenia sędzi w sprawach III SA/Kr 1404/15 i III SA/Kr 1632/15 na sprawozdawcę nie stanowi również takiej przesłanki. Wnioskodawca miał prawo zaskarżyć ww. orzeczenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego celem ich kontroli, czego jednak nie uczynił.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł C. B., podnosząc, że o bezstronności sędzi świadczy różnica poglądów wyrażona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie III SA/Kr 987/16, która nakreśla kierunek orzecznictwa, a w sprawach, w których sędzią sprawozdawcą była sędzia Barbara Pasternak.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wyłączenia sędziego od orzekania w sprawie regulowana jest przepisami Rozdziału 5 Działu I ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), "p.p.s.a.". Artykuł 18 § 1 tej ustawy zawiera zamknięty katalog przesłanek, dla których wyłączenie sędziego winno nastąpić z urzędu, zaś wyłączenie dokonywane na wniosek strony uregulowane jest art. 19 p.p.s.a.
W pierwszej kolejności zgodzić się należy z Sądem I instancji, że w niniejszym postępowaniu nie zaistniały przesłanki wyłączenia sędziego z urzędu, bowiem w powołanych przez Czesława Bracha sprawach o sygn. akt III SA/Kr 1404/15, III SA Kr 1404/16 i III SA/Kr 1632/15 oraz w przedmiotowej sprawie nie zachodzi tożsamość treści praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej określonych w decyzjach administracyjnych, będących przedmiotem skarg. Innymi słowy inny jest przedmiot skarg w powyższych sprawach oraz w sprawie niniejszej, mimo że dotyczą one tej samej działki, bądź tych samych właścicieli działek.
Zasadnie również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie ocenił, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą żadne okoliczności, które uzasadniałyby uwzględnienie wniosku o wyłączenie sędziego. Po pierwsze we wniosku C. B. de facto nie przedstawił żadnych okoliczności na poparcie zarzutów o bezstronności sędzi Barbary Pasternak – wymienił jedynie sprawy, w których orzekała, wskazując, że nie zgadza się z tymi rozstrzygnięciami. Dopiero w zażaleniu skarżący podniósł, że jego zdaniem wyroki wydawane przez sędzię Barbarę Pasternak są sprzeczne z kierunkiem orzecznictwa nakreślonym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w sprawie o sygn. III SA/Kr 987/16. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego tego typu okoliczność w sposób oczywisty nie może świadczyć o bezstronności sędziego i może być jedynie kontrolowana w drodze skargi kasacyjnej. Podobnie należy odnieść się do argumentów skarżącego o naruszaniu prawa przez wydane przez sędzię Barbarę Pasternak wyroki – właśnie w celu zbadania orzeczenia pod względem zgodności z prawem wnosi się skargę kasacyjną. Ponadto podkreślić należy, iż wydanie postanowienia w przedmiocie wyłączenia sędziego musi być poprzedzone złożeniem wyjaśnień przez sędziego, którego wniosek dotyczy. Jak stwierdził Sąd Najwyższy: "Autorytet moralny sędziego przemawia za wiarygodnością złożonego wyjaśnienia i jeżeli strona żądająca wyłączenia zaprzecza prawdziwości, obowiązana jest wskazać i udowodnić okoliczności, które by podważały wiarygodność oświadczenia sędziego" (postanowienie z 25.08.1971 r., I CZ 121/71, OSN 1972, poz. 55). W niniejszej sprawie sędzia Barbara Pasternak złożyła wyjaśnienia na piśmie, a tym samym – wobec niewskazania jakichkolwiek okoliczności, które mogłyby podważyć prawdziwość oświadczenia sędziego – stwierdzić trzeba, że postanowienie Sądu I instancji odmawiające wyłączenia było zgodne z prawem.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w punkcie 1 sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 156 § 1 p.p.s.a., Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W myśl art. 166 p.p.s.a. powyższy przepis znajduje odpowiednio zastosowanie do postanowień. Ponieważ Sąd I instancji niepoprawnie wpisał datę wydania decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Krakowie, błąd ten należało sprostować, o czym orzeczono w punkcie 2 postanowienia.