Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2016 r. o sygn. akt II SAB/Wa 410/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 7 września 2016 r. odrzucającego skargę D. Ż. na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Warszawie w przedmiocie rozpoznania wniosku o skierowanie na badania do wojskowej komisji lekarskiej.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia WSA w Warszawie podkreślił, że zgłoszony wniosek o uzupełnienie postanowienia nie dotyczy żadnej z przesłanek wskazanych w art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako ppsa). Skarżący domagał się bowiem "uzupełnienia powyższego postanowienia o stwierdzenie przez Sąd jawnych naruszeń prawa przez WSW w Warszawie i nakazanie temu organowi wszczęcia postępowania administracyjnego zgodnie z obowiązującym prawem, a nie uwolnienie tego organu od takiego obowiązku".
W zażaleniu skierowanym do WSA w Warszawie w dniu 3 września 2016 r. D. Ż. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowił żądanie uzupełnienia postanowienia z dnia 20 października 2016 r. zgodnie z wcześniejszym wnioskiem oraz nakazania WSW w Warszawie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o przyznaniu odszkodowania z tytułu uszczerbku na zdrowiu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy podkreślić, że przedmiotem niniejszego postępowania zażaleniowego jest postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia. Poza zakresem tego postępowania pozostaje zatem kwestia braku kognicji sądu administracyjnego do rozpatrzenia skargi na bezczynność Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w Warszawie.
Zgodnie z art. 157 § 1 ppsa strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Jak wynika z treści art. 157 § 1 ppsa, wniosek o uzupełnienie wyroku powinien zawierać dokładnie określone żądanie, oparte na jednej z wymienionych tam enumeratywnie przesłanek. Wymóg ten wynika z samej istoty instytucji uzupełnienia orzeczenia, która jest przejawem realizacji zasady rozstrzygania całości sprawy jednym orzeczeniem (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" LEX 2016). Na mocy art. 166 ppsa cytowany przepis stosuje się odpowiednio do postanowień.
W rozpatrywanej sprawie analiza akt postępowania pozwala stwierdzić, że skarżący składając wniosek o uzupełnienie postanowienia o odrzuceniu skargi w rzeczywistości zmierzał do jego weryfikacji, gdyż nie powołał się na żadną z przesłanek wymienionych w art. 157 § 1 ppsa, natomiast ponowił żądanie stwierdzenia naruszenia prawa przez skarżony organ. W konsekwencji tak sformułowany wniosek nie mógł zostać uwzględniony, gdyż postępowanie w przedmiocie uzupełnienia orzeczenia nie ma na celu kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji. Postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu braku właściwości sądu administracyjnego do jej rozpatrzenia może być bowiem kwestionowane wyłącznie poprzez wniesienie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stosowne pouczenie w tym zakresie zostało doręczone skarżącemu wraz z odpisem postanowienia z dnia 7 września 2016 r. (karta nr 51).
W świetle powyższego, WSA w Warszawie prawidłowo odmówił uzupełnienia postanowienia, dlatego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.