Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 265/17 (dalej postanowienie z 20 października 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie Z.R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 265/17 odrzucające skargę kasacyjną Z.R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 265/17 odrzucające skargę kasacyjną Z.R. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 265/17 odrzucające skargę Z.R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia uchylającego postanowienie odmawiające wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. ([...]) odmawiającą przyznania dodatku mieszkaniowego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 13 września 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 265/17 (dalej postanowienie z 13 września 2017 r.) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną Z.R. (dalej strona lub skarżący) od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 13 lipca 2017 r. IV SA/Wr 265/17 odrzucającego skargę na postanowienie opisane w osnowie niniejszego postanowienia.
Odpis postanowienie z 13 września 2017 r. doręczono skarżącemu dnia 6 października 2017 r. wraz z pouczeniem o terminie i trybie wniesienia zażalenia, co skarżący poświadczył własnoręcznym podpisem (k. 80).
Pismem z 9 października 2017 r. skarżący złożył osobiście przez siebie sporządzone zażalenie na postanowienie z 13 września 2017 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że zgodnie z art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej ppsa) zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
Zgodnie z art. 175 § 2 w zw. z art. 194 § 4 ppsa uprawnionym do wniesienia zażalenia w stosunku do postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie jest również sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.
Skarżący w przedmiotowej sprawie nie zastosował się do przywołanych przepisów, o których treści został należycie pouczony w momencie doręczenia zakwestionowanego orzeczenia (punkt czwarty pouczenia doręczonego dnia 6 października 2017 r.).
Zażalenie wywiedzione osobiście przez skarżącego, który nie wykazał by był jedną z osób, o których mowa w art. 175 § 2 ppsa, należało uznać za niedopuszczalne.
Stosownie do treści art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ppsa wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie (k. 16, 18-20, 42-42v, 47, 49-50, 53, 78, 80, 81, 83-84 akt IV SA/Wr 265/17).
Postanowienie z 20 października 2017 r. stało się przedmiotem zażalenia Z.R., wniesionego w terminie, w którym wniósł o uchylenie "wszystkich orzeczeń opublikowanych w sprawie", w tym doręczonego dnia 3 listopada 2017 r. i zwrotu sprawy do WSA w celu rozpoznania jej na posiedzeniu otwartym w trybie procesowym. W uzasadnieniu skarżący podniósł argumenty nie związane bezpośrednio z zaskarżonym postanowieniem (k. 99, 100 akt IV SA/Wr 265/17).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu prawidłowo przywołał art. 194 § 4 ppsa, zgodnie z którym zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, ewentualnie przez podmioty wskazane w art. 175 § 2 i 3 ppsa, tj. podmioty zwolnione od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.
Sąd I instancji należycie pouczył skarżącego o treści powyższych przepisów. Mimo udzielonego mu pouczenia, zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną skarżący sporządził osobiście. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący był adwokatem, radcą prawnym lub którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 i 3 ppsa (k. 53, 78, 80 akt IV SA/Wr 265/17).
Zażalenie na postanowienie w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej sporządzone przez osobę, która nie jest adwokatem lub radcą prawnym, ani nie należy do kręgu osób wskazanych w treści art. 175 § 2 i 3 ppsa, na podstawie art. 178 ppsa, winno zostać przez wojewódzki sąd administracyjny odrzucone, jako obarczone nieusuwalnym brakiem (postanowienie NSA z 30.9.2004 r., OZ 474/04, ONSAiWSA 2004/2/34, akceptowane przez J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 s. 482, uw. 8; postanowienie NSA z 8.1.2008 r., I OZ 986/07, aprobowane przez J. Drachala, A. Wiktorowską, R. Stankiewicza w: R. Hauser, M. Wierzbowski; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. C.H. Beck 2017 r. s. 795, nb 22). Z tych względów Sąd I instancji słusznie uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne.
Na rozstrzygnięcie w sprawie nie miało wpływu to, czy sprawa rozpoznawana jest w trybie uproszczonym, czy zwykłym. Przepisy art. 394 § 1 pkt 1 in fine kpc w zw. z art. 85 i 86 kc oraz art. 127 § 1 kpa nie miały zastosowania w sprawie.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji.