Uzasadnienie
Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...[ w Szczecinie postanowieniem z dnia 18 września 2012 r. nr [...[ stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez M. W., odwołania:
- od rozkazu dziennego Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Szczecinie nr [...] z dnia 6 lipca 2012 r.;
-od rozkazu dziennego Dowódcy Jednostki Wojskowej nr [...] w Szczecinie nr [...] z dnia 8 sierpnia 2012 r.
M. W. wniósł na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wraz z wnioskiem o wstrzymanie jego wykonania. Z akt sprawy wynika, że wniosek ten nie został odrębnie uzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 7 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1207/12 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
W uzasadnieniu powołując się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: P.p.s.a.) stwierdził, że postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania, ogranicza się do stwierdzenia braku możliwości rozpoznania złożonego odwołania. Na jego podstawie strona nie nabywa uprawnień ani obowiązków, a samo postanowienie nie nadaje się do wykonania. Wobec powyższego nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania. Ochrona tymczasowa w postaci wstrzymania wykonania nie może polegać na okresowym przyjęciu, że odwołanie jest dopuszczalne, co również "okresowo" obligowałoby organ odwoławczy do jego rozpatrzenia. Skoro postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji nie podlega wykonaniu ani w sposób dobrowolny, ani przymusowy, to nie istnieje możliwość wstrzymania jego wykonania w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego M. W., wnosząc o jego uchylenie w całości.
Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [...] w Szczecinie w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania zaskarżonego aktu, opierając się na twierdzeniu, że na podstawie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania strona nie nabywa uprawnień ani obowiązków, a skoro samo postanowienie nie nadaje się do wykonania, to nie podlega ono wykonaniu i nie nadaje się do zastosowania instytucji wstrzymania wykonania.
Zauważyć należy, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest w tej kwestii jednolite. Przykładowo, w postanowieniach z dnia 14 grudnia 2005 r. II OZ 1254/05 i II OZ 1256/05 wskazując, że przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony, dopuścił możliwość wstrzymania wykonania postanowienia w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Odmienne stanowisko zaprezentowano w postanowieniu NSA z dnia 5 listopada 2010 r. II OZ 113/11 – CBOSA).
Nie przesądzając tej kwestii, stwierdzić jednak należy, że Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, że wniosek skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Z konstrukcji tego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku o wstrzymanie wykonania przesłanek zawartych w powołanym przepisie, tj. przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego aktu faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie. Samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 P.p.s.a. nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia (por. postanowienie NSA z dnia 12 grudnia 2008 r. sygn. akt I OZ 896/08 LEX nr 564272 oraz postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., GZ 121/04 oraz postanowienie NSA z dnia 29 wrzesień 2009 r. sygn. akt I OSK 1333/09 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie można zatem przenosić na Sąd obowiązku wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu w sytuacji, gdy strona we wniosku okoliczności tych nie wskazuje. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. We wniosku należy zatem co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.
W związku z powyższym, skoro złożony w tej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zawierał uzasadnienia, to nie mógł on zostać uwzględniony, gdyż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie instytucji ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 193 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.