Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z 23 października 2017 r. odrzucił skargę Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z [...] lipca 2017 r. w przedmiocie unieważnienia praktycznego egzaminu państwowego na prawo jazdy oraz zwrócił skarżącemu wpis od skargi w wysokości 200 złotych.
Sąd uwzględnił, że zarządzeniami z 19 i 20 września 2017 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych i fiskalnych skargi, odpowiednio poprzez: nadesłanie jednego odpisu skargi oraz uiszczenie wpisu od skargi w wysokości 200 złotych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Powyższe wezwania przesłane jedną przesyłką pokwitował dorosły domownik w dniu 22 września 2017 r., a zatem w trybie doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1396, dalej: p.p.s.a.). Wpis sądowy został uiszczony w dniu 25 września 2017 r., natomiast braku formalnego skargi w postaci nadesłania odpisu nie uzupełniono. Termin do uzupełnienia powyższego braku upłynął bezskutecznie z dniem 29 września 2017 r.
W powyższych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a.
W zażaleniu na powyższe postanowienie Z. J. wniósł o uchylenie tego postanowienia wskazując, że w kopercie, którą otwierał osobiście nie znajdowało się wezwanie do uzupełnienia braku formalnego w postaci odpisu skargi. Znalazł w niej tylko wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie stała się ocena przyjęcia prawidłowości domniemania doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi złożonej przez Z. J. Należy zatem mieć na uwadze, że zaistnienie skutków procesowych doręczenia pisma należy wiązać ze stworzeniem adresatowi możliwości zapoznania się z pismem procesowym, co odbywa się przez prawnie skuteczne doręczenie mu pisma.
Za prawidłowe należy uznać stwierdzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że skarżący nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku procesowego w 7-dniowym terminie liczonym od doręczenia wezwania, co skutkować musiało odrzuceniem skargi. Stanowiska tego nie mogły zmienić przytoczone w zażaleniu twierdzenia o braku stosownego wezwania w doręczonej przesyłce. W aktach sprawy znajduje się dokument potwierdzający fakt otrzymania przez skarżącego tego zarządzenia. Jest nim zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania podpisane przez dorosłego domownika. Jest to dokument, z którym wiąże się domniemanie doręczenia przesyłki przez pocztę, i który stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Jakkolwiek Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, zostało wraz z wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi oraz odpisem odpowiedzi na skargę, wysłane w jednej kopercie, o czym świadczy adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru "Odp. odp. na skargę + wezw. o 1 odp. sk. + wezw. o wpis 200 zł" (k. 15 akt sądowych), to wyjaśnić należy, że taka praktyka jest co do zasady dopuszczalna.
W takiej jednak sytuacji obowiązkiem sądu było zamieszczenie informacji o zawartości przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, bowiem strona musi mieć możliwość weryfikacji zawartości tej przesyłki jeszcze przed pokwitowaniem jej odbioru, a sąd w toku postępowania sądowego. Zgodnie z adnotacją na zwrotce, Sąd I instancji zaznaczył, że w kopercie znajduje się wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że wątpliwości skarżącego co do doręczenia zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków skargi są całkowicie bezzasadne i nie poparte żadnymi dowodami mogącymi podważyć dokument urzędowy, który potwierdza fakt i datę doręczenia wskazanych pism.
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.