Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 9 czerwca 2017 r. sygn. akt I SA/Wa 639/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
W uzasadnieniu Sąd ten podał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] utrzymało w mocy orzeczenie organu I instancji, wydane w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że ww. decyzja Kolegium została doręczona J.P. w dniu 27 lutego 2017 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru orzeczenia, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy.
Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 24 marca 2017 r. (data prezentaty Sądu).
Skarga ta została następnie w dniu 30 marca 2017 r. (data stempla pocztowego) przesłana przez Sąd do organu II instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, jako wniesioną z uchybieniem terminu.
Sąd ten podał, że stosownie do art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.
Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji ustalona w art. 54 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd powinien przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej. Wówczas o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania skargi przez sąd na adres właściwego organu administracji publicznej.
Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru zaskarżonego orzeczenia wynika, że zostało ono doręczone stronie skarżącej w dniu 27 lutego 2017 r., a zatem termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 29 marca 2017 r.
W przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona przez stronę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który przekazał ją organowi administracji w dniu 30 marca 2017 r. (data stempla pocztowego), a zatem skarga została wniesiona z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia, co spowodowało jej odrzucenie.
W zażaleniu skarżąca zaskarżyła powyższe postanowienie w całości, zarzucając naruszenie art. 7 p.p.s.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób opieszały i przesłanie skargi organowi dopiero 6 dni po jej otrzymaniu, a nadto, art. 58 ust. 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez błędną wykładnię i bezzasadne przyjęcie, że wniesienie skargi nastąpiło z uchybieniem 30 dniowego terminu.
W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie pełnomocnikowi kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Zgodnie z treścią art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi po upływie ww. terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie do normy art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie niekwestionowane jest, że przedmiotowa skarga do organu właściwego, tj. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie została wniesiona już po terminie, bo w dniu 30 marca 2017 r., podczas gdy ustawowy termin do złożenia skargi upływał z dniem 29 marca 2017 r. Niekwestionowane jest także i to, że w sprawie skarga została wniesiona wprawdzie w dniu 24 marca 2017 r., ale bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tej sytuacji trafnie Przewodniczący Wydziału I przekazał skargę właściwemu organowi administracji celem nadania jej dalszego biegu. Skarga ta została nadana przez Sąd w dniu 30 marca 2017 r., a zatem to ta data musi zostać uznana za datę wniesienia skargi. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się bowiem, że w sytuacji złożenia skargi przez skarżącego do sądu lub niewłaściwego organu, to sąd lub organ powinien przekazać ją właściwemu organowi administracji publicznej celem nadania jej biegu.
O zachowaniu trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi w takich okolicznościach decyduje data nadania skargi przez sąd lub organ niewłaściwy na adres właściwego organu (porównaj: T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 248; A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2013, s. 214; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2004, s. 103; patrz także m.in. na postanowienia NSA z: 12.10.2016 r. II FZ 615/16; 3.07.2013 r. II OSK 1561/13; 29.05.2008 r. I FSK 631/08, wszystkie dostępne w CBOSA). A zatem trafnie Sąd pierwszej instancji uznał, że przedmiotowa skarga została wniesiona już po terminie, co musiało skutkować jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w takiej sytuacji jak niniejsza dla prawidłowości odrzucenia skargi jako spóźnionej nie ma znaczenia ewentualna zwłoka Sądu w przekazaniu skargi do właściwego organu, jak stara się wykazać skarżąca. Wniesienie skargi już po upływie ustawowego terminu jest okolicznością obiektywną i nie ma tutaj znaczenia przyczyna uchybienia terminu. Ewentualna nieuzasadniona zwłoka po stronie sądu administracyjnego w przekazaniu skargi może być jednakże podstawą do przywrócenia stronie uchybionego terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić, stosownie do normy art. 86 § 1 p.p.s.a., na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym.
A zatem na uwzględnienie nie zasługiwały powyższe zarzuty.
Wobec tego, że postępowanie wszczęto w dniu 24 marca 2017 r., zatem zastosowanie ma przepis dotychczasowy, a nie wprowadzony ustawą z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie 1 czerwca 2017 r., gdzie zgodnie z art. 53 § 3 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego.
Z powyższych względów, na mocy art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.