Postanowienie NSA z 4 stycznia 2017 r., I OZ 1964/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Rz 23/16 o odrzuceniu skargi M. B. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Rzeszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia:

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Roman Ciąglewicz /spr./

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Rz 23/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. odrzucił skargę M. B. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Rzeszowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 18 lipca 2016 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 7 marca 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie zawierało pouczenie, że czynności powyższej należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe zarządzenie w przedmiocie uiszczenia wpisu zostało doręczone skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2016 r., a zatem ostatnim dniem ustawowo określonego 7-dniowego terminu przewidzianego na uzupełnienie braków fiskalnych skargi był dzień 10 sierpnia 2016 r. (środa). Pomimo upływu terminu skarżący nie uiścił należnego wpisu, co uniemożliwiło nadanie sprawie prawidłowego biegu i obligowało Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że doręczono mu kopię postanowienia z dnia 7 marca 2016 r. i 24 sierpnia 2016 r. z naruszeniem prawa. Skarżący nie wie, kto dokonał następujących ustaleń "Na oryginale właściwe podpisy. Za zgodność z oryginałem stwierdzam". W ocenie skarżącego, skoro nie dostarczono zgodnie z prawem odpisu postanowienia z dnia 7 marca 2016 r., to nie weszło ono do obrotu prawnego i nie ma podstaw do odrzucenia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3).

Odnotować należy, że zażalenie skarżącego na zarządzenie z dnia 7 marca 2016 r. zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OZ 363/16. Wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia do uiszczenia wpisu od skargi zostało skutecznie doręczone skarżącemu w dniu 3 sierpnia 2016 r. Zatem 7 dniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 10 sierpnia 2016 r. Skoro w wymaganym terminie należny wpis nie został uiszczony, Sąd pierwszej instancji zasadnie orzekł o odrzuceniu skargi.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, nie wie, kto dokonał ustaleń "Na oryginale właściwe podpisy. Za zgodność z oryginałem stwierdzam" wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że postanowienie o odrzuceniu skargi z dnia 24 sierpnia zostało wydane i podpisane Sędziego WSA Marcina Kamińskiego. W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia 24 sierpnia 2016 r. doręczono skarżącemu odpis powyższego postanowienia. Na odpisie postanowienia, które skarżący otrzymał widnieje pieczątka "Na oryginale właściwy podpis. Za zgodność z oryginałem stwierdzam (...)" i następuje podpis sekretarza sądowego, którego imię i nazwisko znajduje się na piśmie przewodnim z dnia 25 sierpnia 2016 r. Zatem stwierdzić można, że skarżącemu doręczono uwierzytelniony odpis orzeczenia, zgodnie z przepisami art. 163 § 2 P.p.s.a. oraz art. 166 P.p.s.a. w związku z art. 142 § 1 P.p.s.a., a także § 2 pkt 3 zarządzenia nr 14 Prezesa Naczelnego sądu Administracyjnego z dnia 6 sierpnia 2015 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych. Wywód skarżącego w tej materii nie mógł więc doprowadzić do skutecznego zakwestionowania zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.