Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 listopada 2017 r. sygn. akt III SA/Gd 888/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
W uzasadnieniu Sąd ten podał, że A. M. w dniu 29 września 2017r. (data stempla pocztowego) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że skarżący zaskarżył już w/w rozstrzygnięcie organu skargą z dnia 11 sierpnia 2017 r. Skarga wraz z aktami sprawy obu instancji oraz odpowiedzią na skargę została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku w dniu 8 września 2017 r. i sprawę tę Sąd zarejestrował pod sygn. akt III SA/Gd 765/17.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odrzucił skargę. Podniósł, że skarżący wniósł niniejszą skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2017 r. [...] w dniu 29 września 2017 r. Sądowi z urzędu wiadomo, że skarżący wniósł już do tamt. Sądu skargę na opisaną decyzję, która to skarga sporządzona została w dniu 11 sierpnia 2017 r., a nadana na poczcie w dniu 14 sierpnia 2017 r. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt III SA/Gd 765/17 i jest w toku.
Sąd podkreślił, że stan sprawy w toku powstaje poprzez wniesienie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym, co powoduje wszczęcie postępowania, wywołując skutki procesowe i materialnoprawne. Powstanie stanu sprawy w toku stanowi przeszkodę do prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny.
W zażaleniu A. M. zaskarżył powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie.
Podniósł, że powyższe postanowienie rażąco narusza art. 58 § 1 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i art. 111 § 2 ustawy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zarzucił, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest nielogiczne i powoduje utratę zaufania do władzy publicznej. Nadto, że Sąd I instancji w uzasadnieniu odnosi się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 czerwca 2017 r. w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Rogoźnica, a nie ma to związku z ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Z art. 194 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienie sądu I instancji wydane w przedmiocie odrzucenia skargi z powodów określonych w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. Ten ostatni przepis stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Sąd I instancji, odrzucając skargę strony, odwołał się do pierwszej z przesłanek, tj. wskazał, że sprawa ze skargi strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego jest w toku.
Należy wyjaśnić, że powstanie stanu tzw. sprawy w toku, w rozumieniu powyższego przepisu, stwarza przeszkodę do równoczesnego prowadzenia postępowania sądowego ze skarg tego samego podmiotu i na ten sam akt administracyjny/czynność bądź ich brak. Taki stan trwa aż do momentu uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. Zatem o wystąpieniu przesłanki określonej w tym przepisie można mówić w sytuacji, w której zachodzi tożsamość wcześniej wszczętej sprawy sądowoadministracyjnej z tą, w której wniesiono podlegającą odrzuceniu skargę. Tożsamość ta musi obejmować elementy podmiotowe i przedmiotowe. Musi zatem dotyczyć tego samego podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Tożsamość przedmiotowa ma zaś miejsce, gdy identyczna jest treść tych praw i obowiązków oraz ich podstawa prawna i faktyczna (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I GSK 1077/11).
Niewątpliwie w dacie wniesienia niniejszej skargi (27 października 2017 r.) toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne z analogicznej skargi A. M., datowanej na 8 września 2017 r. Sprawa ze skargi z dnia 8 września 2017 r. zarejestrowana została pod sygn. akt III SA/Gd 765/17. Kolejna skarga skarżącego z dnia 27 października 2017 r. dotyczy tej samej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego.
Wobec powyższego, skoro w obu sprawach zachodzi tożsamość podmiotowa (ta sama osoba jest skarżącym) i przedmiotowa (skarga dotyczy tego samego aktu), to zasadnie Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a. odrzucił skargę.
Sąd I instancji w żadnym miejscu zaskarżonego postanowienia nie odnosił się do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 8 czerwca 2017 r., tak jak skarżący podnosi w zażaleniu.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 111 § 2 k.p.a. zwrócić należy uwagę, że Sąd I instancji nie mógł naruszyć powyższego przepisu albowiem go nie stosował.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji postanowienia.