Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 stycznia 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1972/09 odmówił T. D. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2009 r. [...], wydanej w przedmiocie wypowiedzenia mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu wskazano, iż powołana ogólnie przez skarżącego okoliczność w postaci stwierdzenia, iż brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje znaczne ograniczenie środków utrzymania jego i jego rodziny, która nie powinna ponosić negatywnych skutków pomyłek urzędniczych nie daje podstaw do przyjęcia, iż doprowadzi do konsekwencji określonych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Ponadto Sąd I instancji podniósł, iż zarzuty podniesione w skardze a dotyczące zaskarżonego aktu, nie mogą uzasadniać wniosku o wstrzymanie jego wykonania, gdyż na tym etapie nie jest dopuszczalne rozstrzyganie o zasadności wniesionej skargi.
Skarżący powinien określić ewentualną szkodę, tak by Sąd mógł w oparciu o konkretne dane orzec, że jej wielkość może być znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Sądu w rozstrzyganiu musi opierać się na materiale pozwalającym zająć dane stanowisko.
W związku z powyższym, zdaniem Wojewódzkiego Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonej decyzji mogło spowodować wystąpienie jednej z przesłanek warunkujących dopuszczalności wstrzymania wykonania tj. znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
T. D. złożył zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając uchybienie art. 61 § 3 P.p.s.a., polegające na błędnym przyjęciu, iż brak wstrzymania wykonania decyzji skutkującej zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej i utartą możliwości zarobkowania nie spowoduje dla skarżącego znacznej szkody. Wbrew stanowisku Sądu, skarżący uważa, iż zawarł syntetyczne i krótkie uzasadnienie w skardze i nieprawdziwe jest twierdzenie, że wniosku nie uzasadnił. Kierowanie się zasadami doświadczenia życiowego jest wystarczające dla oceny zasadności wniosku. Skarżący stwierdził, iż uchylenie decyzji zwalniającej go ze służby spowoduje odpowiedzialność Skarbu Państwa, jednak nie nastąpi przywrócenie do stanu poprzedniego. Interpretacja przyjęta przez Sąd jest niesłuszna i nie uwzględnia realiów życia społeczno - gospodarczego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu.
Ponadto, obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 P.p.s.a. ciąży właśnie na wnioskodawcy. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, iż warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i poparcie ich wszelkimi możliwymi dokumentami.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że wydanie postanowienia o treści oczekiwanej przez stronę zależy od uznania Sądu, zatem nawet jeżeli strona przedstawi okoliczności, które w jej ocenie przemawiają za zastosowaniem ochrony tymczasowej, Sąd nie jest zobowiązany do wydania żądanego orzeczenia.
Nie można zatem podzielić stanowiska skarżącego, iż Sąd I instancji odmawiając zastosowania w niniejszej sprawie ochrony tymczasowej dopuścił się naruszenia art. 61 § 3 P.p.s.a. Tym bardziej, że strona nie przedstawiła żadnych dokumentów na poparcie swojej argumentacji odnośnie chociażby sytuacji materialnej.
Należy również wskazać, iż na podstawie ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.) żołnierzowi przysługuje nie tylko odszkodowanie od Skarbu Państwa, w razie uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, w wysokości sześciokrotności kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku (art. 116 ust. 3), na co wskazał skarżący mówiąc o odpowiedzialności Skarbu Państwa, ale również uchyleniu podlegają skutki tej decyzji, jakie wynikły dla żołnierza zawodowego z tego tytułu (art. 116 ust. 1 powołanej ustawy). Dlatego też, nie jest zasadne stwierdzenie, iż uchylenie decyzji o wypowiedzeniu nie spowoduje przywrócenia stanu poprzedniego. Ponadto należy podnieść, iż zwolnienie ze służby wiąże się z tym, że żołnierz otrzymuje zabezpieczenie finansowe w postaci odprawy i ewentualnych należnych ekwiwalentów.
W tej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art.197 P.p.s.a. orzekł jak wyżej.