Postanowienie NSA z 18 stycznia 2013 r., I OZ 2/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prezydenta Miasta G. i Gminy Miasta G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1609/12 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] oraz decyzji Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]

Sprawa

w sprawie ze skargi Gminy Miasta G. i Prezydenta Miasta G. na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody P. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]

Skład

Sędzia NSA Anna Lech przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 8 sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta G. oraz Gmina Miasta G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...], wydaną w przedmiocie ustalenia na rzecz Gminy Miasta G. odszkodowania w kwocie 1.077,30 zł za prawo własności nieruchomości położonej w G., oznaczoną jako działka nr 1/1 o pow. 3 m2, obręb [...] oraz zobowiązującej do wypłaty odszkodowania zarządcy drogi - Prezydenta Miasta G. Jednocześnie skarżący wystąpili z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody P. uzasadniając, że obowiązek wykonania wadliwej decyzji pociąga za sobą obowiązek zapłacenia kwoty 1. 077.30 zł, przez podmiot, który w ocenie skarżącego nie jest do tego zobowiązany. Ponadto decyzja organu pierwszej instancji jest niewykonalna, gdyż Gmina Miasta G. miałaby płacić de facto sama sobie. Wskazano także, iż wypłacenie pieniędzy wiązać się będzie z koniecznością ponoszenia prowizji bankowej oraz obowiązkiem zapłaty na rzecz organów skarbowych 23% podatku VAT. Dlatego też w ocenie skarżących konieczne jest wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji, aby zabezpieczyć interes stron oraz uniknąć zachowań nieprawidłowych.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1609/12, odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji wskazując, że odszkodowanie jest świadczeniem pieniężnym, które może zostać w każdym czasie zwrócone i wyegzekwowane, przez co będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego przez jego zwrot.

Odnosząc się do zarzutu strony dotyczącego ryzyka, że do wypłaty odszkodowania zobowiązany został nieprawidłowy podmiot, Sąd stwierdził, że odnosi się on nie tyle do wniosku o wstrzymanie wykonania wskazanych w skardze decyzji - lecz stanowi zarzut dotyczący bezpośrednio zaskarżonej decyzji. Sąd wskazał, że rozpatrzenie tego zarzutu nastąpi na etapie merytorycznego rozpoznania skargi, a odnoszenie się do niego na obecnym etapie postępowania uznać należy za przedwczesne.

Co zaś do zarzutu dotyczącego konieczności zapłacenia podatku VAT w związku z wypłaceniem odszkodowania Sąd wskazał, że w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nie ostanie się w obrocie prawnym, płatnik uiszczonego podatku będzie mógł wystąpić do właściwych organów podatkowych o jego zwrot. W ocenie Sądu konieczność uiszczenia kwoty około 1100 zł nie powinno spowodować dla Prezydenta Miasta G., ani Gminy Miasta G. znacznej szkody, zwłaszcza z uwagi na wysokość tej kwoty.

Na to postanowienie zażalenie złożył Prezydent Miasta G. i Gmina miasta G. argumentując, że w takiej sytuacji Gmina Miasta G., aby wykonać decyzję, musiałaby dokonać przelewu znacznej kwoty z jednego swojego rachunku na swój drugi rachunek, co rodzi konieczność ponoszenia prowizji bankowej oraz obowiązek zapłaty na rzecz organów podatku VAT. Zdaniem skarżącego w takiej sytuacji bardzo trudne byłoby odzyskanie zapłaconego podatku, jak również w zasadzie nie do odwrócenia byłyby skutki pobranej prowizji za przelew.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Z konstrukcji wskazanego przepisu wynika, iż to na stronie spoczywa obowiązek wykazania we wniosku przesłanek zawartych w powołanym przepisie, to jest przedstawienia konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Jak przyjęto w judykaturze, sąd rozpoznając wniosek nie dokonuje oceny zawartości skargi, dlatego też wniosek powinien zawierać odrębne uzasadnienie, bowiem samo powołanie się na skutki wymienione w art. 61 § 3 ustawy nie stanowi uprawdopodobnienia ich wystąpienia.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła zostać wynagrodzona przez późniejszy zwrot świadczenia lub nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 sierpnia 2006 r., I OZ 1144/06, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił argumenty zawarte w uzasadnieniu zażalenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji i decyzji organu pierwszej instancji może wywołać znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.

Wobec tego, w tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji ma usprawiedliwione podstawy, wykazano bowiem, że zachodzą przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.