Postanowienie NSA z 26 stycznia 2009 r., I OZ 20/09

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 26 stycznia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 grudnia 2008 r., sygn. akt II SA/Łd 882/08 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi M. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2008 r., nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w P. postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Joanna Banasiewicz

Uzasadnienie

W dniu 8 października 2008 r. M. Ł. reprezentowana przez pełnomocnika zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odpłatności matki skarżącej za pobyt w Domu Pomocy Społecznej w P. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podkreśliła, iż suma opłat za pobyt jej matki w Domu Pomocy Społecznej w P., do których strona zaskarżoną decyzją została zobowiązana wynosi obecnie ponad 10.000 zł. Jest to kwota znaczna, której jednorazowa zapłata będzie dla skarżącej znacznym obciążeniem. Jej zdaniem, biorąc pod uwagę względy ekonomiki postępowania organ winien ustalić, czy skarżąca będzie zobowiązana wskazane opłaty ponosić, biorąc pod uwagę jej sytuację rodzinną. W innym bowiem wypadku, pomimo dokonania zapłaty, będzie się jej należał zwrot.

Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu M. Ł. nie wykazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca argumentuje, iż kwota odpłatności za pobyt wynosząca na dzień zaskarżenia decyzji ponad 10.000 zł jest znaczna i jej jednorazowe uiszczenie będzie dla niej znacznym obciążeniem. Według Sądu, podniesione przez skarżącą okoliczności nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim, Sąd zauważył, iż poza dość lakonicznym i ogólnikowym wskazaniem, że uiszczenie kwoty określonej zaskarżoną decyzją będzie znacznym obciążaniem dla strony, M. Ł. nie uzasadniła, dlaczego w jej ocenie w przypadku wykonania zaskarżonej zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie podniosła zatem żadnych okoliczności, które pozwoliłyby Sądowi na obiektywną ocenę, czy w rozpoznawanej sprawie faktycznie zachodzą przesłanki do zastosowania art. 61 § 3 ustawy. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Brak uzasadnienia wniosku, jak w przypadku rozpoznawanej sprawy uniemożliwia natomiast jego merytoryczną ocenę.

Na powyższe postanowienie M. Ł. wniosła zażalenie, domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania decyzji ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie treści art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy zachodziły przesłanki uzasadniające uwzględnienie wniosku.

W uzasadnieniu zażalenia podniesiono, że strona skarżąca nie ma obowiązku szerokiego uzasadnienia złożonego przez siebie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jej obowiązki zgodnie z literalną wykładnią treści art. 61 § 3 sprowadzają się do jego złożenia, dalsze jednak działania, w szczególności ocena, czy w świetle opisanej w skardze przez stronę skarżącą sytuacji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należy już do kompetencji sądu. Skarżąca przytoczyła na poparcie swoich argumentów treść postanowienia NSA z dnia 31 marca 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05. Dla skarżącej suma opłat za pobyt matki skarżącej w Domu Pomocy Społecznej w P. stanowiłaby znaczne obciążenie, którego nie jest ona obecnie w stanie ponieść.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (vide: postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06). Na stronie skarżącej spoczywa zatem obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej (vide: postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 666/06). Podzielając powyższe poglądy należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała w przekonujący sposób, że wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby wyrządzić jej znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Trafnie bowiem zauważył Sąd I instancji, że wniosek skarżącej z powodu lakonicznego i ogólnikowego wskazania, że uiszczenie kwoty określonej zaskarżoną decyzją będzie znacznym obciążeniem dla strony nie pozwalał Sądowi na jego merytoryczną analizę pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie można podzielić poglądu skarżącej, iż to na sądzie ciąży obowiązek wykazania okoliczności, o których mowa w powołanym wyżej przepisie. Zauważyć trzeba, że w powołanym w zażaleniu postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 maja 2005 r., sygn. akt II OZ 155/05 stwierdzono, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd winien wziąć po uwagę również i te okoliczności, które nie zostały powołane przez skarżącego. Taka treść postanowienia nie uprawniała do wywiedzenia z orzeczenia Sądu prezentowanego w zażaleniu poglądu, że obowiązek strony składającej wniosek, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. sprowadza się do jego złożenia.

W powyższej sytuacji należy uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zasadnie zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 grudnia 2008 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.