Postanowienie NSA z 24 stycznia 2013 r., I OZ 20/13

Wydany

24 stycznia 2013 r.

Sąd

r. Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 24 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. i J.S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 310/12, o wezwaniu do uiszczenia opłaty kancelaryjnej

Skład

Sędzia NSA Marek Stojanowski przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi A.S. i J.S. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 24 marca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 310/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.S. i J.S. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 24 marca 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Pismem z dnia 12 października 2012 r. skarżący wnieśli o sporządzenie i uzasadnienia powyższego wyroku.

Zarządzeniem z dnia 13 listopada 2012 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nakazał wezwać A.S. do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis uzasadnienia orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł w kasie Sądu lub na rachunek bankowy, w terminie 7 dni, pod rygorem przymusowego ściągnięcia.

Na powyższe zarządzenie zażalenie złożyli A.S. i J.S., domagając się jego uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 234 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 – zwane dalej "P.p.s.a.") opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. W przypadku nieuiszczenia tej opłaty przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Należna opłata kancelaryjna w tym wypadku wynosi 100 zł, zgodnie z § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. nr 221, poz. 2192.).

Zgodnie z art. 214 § 2 P.p.s.a., pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawioną zasadę należy odnosić jedynie do takiej sytuacji, gdy współuczestnicy materialni wnoszą wniosek w jednym piśmie. Wynika to z literalnego brzmienia art. 214 § 2 P.p.s.a., który wprost uzależnia zobowiązanie skarżących, po których stronie występuje współuczestnictwo materialne, do solidarnego uiszczenia należnej opłaty od wnoszonego pisma.

W przedmiotowej sprawie skarżący złożyli wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2012 r. oddalającego ich skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu należy wyjaśnić, iż wynikająca z art. 214 § 2 P.p.s.a. zasada, że wnoszone pismo podlega jednej opłacie ma zastosowanie wyłącznie w przypadku współuczestnictwa materialnego, to jest wówczas, gdy dla kilku osób uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne. Natomiast w przypadku współuczestnictwa formalnego każda z osób wnoszących pismo uiszcza opłatę oddzielnie, stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 601).

W niniejszej sprawie nie można uznać, że uprawnienia czy obowiązki skarżących związane z zaskarżoną bezczynnością organu są wspólne. Wniesienie skarg jednym, wspólnym pismem, podanie jednego adresu do doręczeń, ani posiadanie tego samego pełnomocnika w sprawie nie przesądza o istnieniu wspólnych praw i obowiązków, o których mowa w art. 214 § 2 P.p.s.a.

W przedmiotowej sprawie każdy ze skarżących reprezentuje swój własny interes prawny, chroniony konkretnym przepisem prawa materialnego, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą osiągnąć skarżąc bezczynność, jest dla nich wspólny. W takiej sytuacji, bez wątpienia można stwierdzić, że po stronie skarżących występuje współuczestnictwo, jednakże ma ono charakter formalny. Takiego zaś współuczestnictwa nie obejmuje przepis art. 214 § 2 P.p.s.a. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 968/04 (niepubl.) wspólne prawa lub obowiązki byłyby wówczas, gdyby wynikały one z tego samego tytułu prawnego. Natomiast w niniejszej sprawie, każdy ze skarżących we własnym imieniu realizuje uprawnienia przyznane przez prawo do informacji publicznej.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.