Postanowienie NSA z 11 kwietnia 2013 r., I OZ 201/13

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2013 r. sygn. akt IV SAB/Wa 131/12 o odrzuceniu zażalenia J. H. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 131/12 wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy

Sprawa

w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 23 maja 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 131/12, odrzucił zażalenie J. H. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt IV SAB/Wa 131/12 wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi J. H. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozpoznaniu wniosku z dnia 23 maja 2011 r.

W uzasadnieniu Sąd podał, iż zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie.

W przedmiotowej sprawie skarżący J. H. wniósł zażalenie na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie z dnia 4 stycznia 2013 r. wzywające do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wobec tego, że ustawa nie przewiduje zażalenia na zarządzenie w takim przedmiocie, Sąd I instancji uznał je za niedopuszczalne.

Na powyższe postanowienie J. H. wniósł zażalenie wnosząc o jego uchylenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest:

1. przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu;
2. wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a.;
3. zawieszenie postępowania i odmowa podjęcia zawieszonego postępowania;
4. odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
5. sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa;
6. oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
7. odrzucenie skargi kasacyjnej;
8. odrzucenie zażalenia;
9. zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
10. ukaranie grzywną.

Treść przytoczonego przepisu nie pozwala na przyjęcie, aby możliwym było wniesienia środka odwoławczego – zażalenia od zarządzenia przewodniczącego wzywające stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznania prawa pomocy. Mając na uwadze treść art. 198 P.p.s.a. określającego, że przepisy działu dotyczącego zażaleń stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeśli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia, w zw. z art. 194 § 1 P.p.s.a., wniesienie zażalenia na zarządzenie wzywające stronę do uzupełnienia braków formalnych jest niedopuszczalne.

Należy podkreślić, iż zażalenie przewidziane w ustawie jest dopuszczalne na zarządzenie przewodniczącego: w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania pisma, którego strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie, o czym stanowi w art. 49 § 2 P.p.s.a. oraz w przedmiocie kosztów sądowych (art. 227 § 1 P.p.s.a.). Z powołanych przepisów wynika, że Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na inne zarządzenie przewodniczącego niż wymienione w powołanych przepisach ustawy.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.