Postanowienie NSA z 12 stycznia 2017 r., I OZ 2016/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 229/16 o odrzuceniu zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SAB/Wa 229/16

Sprawa

w sprawie ze skargi S. K. na bezczynność Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie w przedmiocie wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji z dnia [...] czerwca 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jan Paweł Tarno przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 21 września 2016 r., II SAB/Wa 229/16, odrzucił zażalenie S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2016 r., II SAB/Wa 229/16, o odrzuceniu skargi S. K. na bezczynność Kierownika Studiów Doktoranckich Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie w przedmiocie wprowadzenia do obrotu prawnego decyzji z [...] czerwca 2008 r. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718; dalej jako: "p.p.s.a.") zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem są rozstrzygnięcia wymienione w punktach od 1 do 10 tego przepisu. Zażalenie jest dopuszczalne jedynie w tych wypadkach, kiedy ustawa wyraźnie przewiduje możliwość jego wniesienia. Jeżeli ustawa przewiduje wydanie postanowienia, czy zarządzenia i jednocześnie nie stanowi, że na takie postanowienie lub zarządzenie przysługuje prawo wniesienia zażalenia, to wniesienie tego środka odwoławczego jest niedopuszczalne (por. postanowienie NSA z 17 maja 2004 r., FSK 242/04). Zgodnie natomiast z art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2 – 4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 lipca 2016 r. – wydane na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a – podlegało zaskarżeniu poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Zatem zażalenie stanowi niedopuszczalny środek odwoławczy. Z akt sprawy wynika, że pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną na postanowienie z 15 lipca 2016 r.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. K., stwierdzając że postanowienie WSA w Warszawie z 15 lipca 2016 r. odnosi się wyłącznie do jego skargi na bezczynność, a nie odnosi się do skargi z 9 grudnia 2015 r. na przewlekłe prowadzenie sprawy. Fakt ten sprawia, że postanowienie z 15 lipca 2016 r. wydane zostało z błędem prawnym, przez co de facto nie kończy postępowania sądowego wszczętego skargą z 9 grudnia 2015 r. i dlatego jego zdaniem przysługuje mu możliwość wniesienia zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a., od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podstawę prawną zakwestionowanego przez S. K. postanowienia Sądu I instancji z 15 lipca 2016 r. stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zatem zgodnie z brzmieniem art. 173 § 1 p.p.s.a. środkiem jego zaskarżenia jest skarga kasacyjna, a nie zażalenie. W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego 21 lipca 2016 r. otrzymał odpis powyższego orzeczenia, od którego 18 sierpnia 2016 r. wniósł skargę kasacyjną (k-170 akt sąd.). W międzyczasie, 27 lipca 2016 r., do akt sprawy wpłynęło pismo skarżącego zatytułowane "zażalenie na postanowienie autorstwa WSA W Warszawie z dnia 15 lipca 2016 r. wydane do sprawy o sygnaturze akt II SAB/Wa 229/16...", podpisane osobiście przez S. K. (k-143 akt sąd.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo ocenił, że od postanowienia z 15 lipca 2016 r. przysługuje skarga kasacyjna, a nie zażalenie i zasadnie postanowieniem z 21 września 2016 r. odrzucił wniesione przez skarżącego zażalenie z 27 lipca 2016 r. jako niedopuszczalny środek zaskarżenia. Podkreślić raz jeszcze należy, że od postanowienia o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., przysługuje skarga kasacyjna, o czym stanowi art. 173 § 1 p.p.s.a. Od takich postanowień nie przysługuje zażalenie, co wyraźnie wynika z treści art. 194 § 1 p.p.s.a. i na co prawidłowo wskazał Sąd I instancji. Dodać należy, że wniesiona przez pełnomocnika skarżącego skarga kasacyjna będzie przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.