Postanowienie NSA z 11 stycznia 2017 r., I OZ 2045/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 11 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1273/15 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 30 czerwca 2015 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej

Sprawa

w sprawie ze skargi J. R. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 160/14 postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Elżbieta Kremer przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt III SA/Kr 1273/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił zażalenie J. R. na postanowienie z dnia 30 czerwca 2016 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 r. została odrzucona skarga kasacyjna J. R. od postanowienia z dnia 10 grudnia 2015 r. o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 września 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 160/14.

Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 15 września 2016 r. wraz z pouczeniem o terminie i sposobie wniesienia zażalenia oraz wskazaniem jakie wymogi formalne musi ono spełniać by mogło być rozpoznane.

W dniu 21 września 2016 r. wpłynęło pismo skarżącego z dnia 20 września 2016 r., w którym podniósł, że nie zgadza się z tym postanowieniem.

Wezwany do sprecyzowania charakteru ww. pisma skarżący wyjaśnił, że pismo to stanowi zażalenie na postanowienie z dnia 30 czerwca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucając zażalenie na postanowienie z dnia 30 czerwca 2016 r. powołał się na art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i wskazał, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. O obowiązku tym skarżący został pouczony w pkt 5 pisma z dnia 9 września 2016 r., wraz z którym doręczono mu odpis postanowienia z dnia 30 czerwca 2016 r. Tymczasem zażalenie na ww. postanowienie z dnia 30 czerwca 2016 r. skarżący sporządził własnoręcznie. Nie zostały zatem zachowane niezbędne wymogi formalne zażalenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przepis art. 194 § 4 P.p.s.a. w sposób jednoznaczny wskazuje, że zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego, podkreślając jednocześnie, że odpowiednie zastosowane znajduje przepis art. 175 § 2 P.p.s.a., w którym określony został katalog podmiotów zwolnionych od obowiązku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego.

J. R., pomimo pouczenia udzielonego mu przez Sąd I instancji, sporządził osobiście zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 czerwca 2016 r., którym odrzucona została skarga kasacyjna, również sporządzona osobiście przez stronę. Z akt sprawy nie wynika, aby J. R. był adwokatem lub radcą prawnym, ani którymkolwiek z podmiotów wskazanych w art. 175 § 2 P.p.s.a. Zasadnym zatem było stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.