Postanowienie NSA z 22 marca 2018 r., I OZ 206/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 stycznia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wr 645/17 o odmowie dokonania wykładni postanowienia tego Sądu z dnia 4 grudnia 2017 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. R. na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kopii pisma z dnia 3 lipca 2017 r. Miejskiemu Ośrodkowi Pomocy Społecznej we W. postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Wr 645/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 października 2017 r. umarzające postępowanie sądowe z wniosku Z. R. o zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem z dnia 19 grudnia 2017 r. skarżący zwrócił się o wykładnię postanowienia Sądu z dnia 4 grudnia 2017 r. wskazując, że jest ono dla niego niezrozumiałe. Domagał się udzielenia odpowiedzi na sformułowane przez siebie pytania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 3 stycznia 2018 r. odmówił dokonania wykładni postanowienia z dnia 4 grudnia 2017 r. W uzasadnieniu wskazał, że sentencja wymienionego postanowienia nie nasuwa żadnych wątpliwości, zaś jego uzasadnienie jest spójne i logiczne. Utrzymując w mocy postanowienie referendarskie z dnia 20 października 2017 r. Sąd I instancji wskazał wyraźnie, jakie były motywy i podstawy takiego rozstrzygnięcia.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył Z. R. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej jako "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 grudnia 2017 r., którym Sąd ten utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 20 października 2017 r. umarzające postępowanie z wniosku skarżącego o zwolnienie z kosztów sądowych, nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Sentencja ww. orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny, a uzasadnienie czytelnie obrazuje motywy i podstawy podjętego rozstrzygnięcia. Sąd I instancji w sposób wyraźny wskazał, że strona skarżąca zwolniona jest z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., stąd rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy w powyższym zakresie było zbędne. W niniejszej sprawie nie zachodzą więc przesłanki uzasadniające dokonanie wykładni, wskazane w art. 158 P.p.s.a.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.