Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 145/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Starosty Myślenickiego w przedmiocie informacji publicznej, zobowiązał Starostę Myślenickiego do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku R. P. z dnia 15.07.2016 roku (pkt I); stwierdził, że Starosta Myślenicki dopuścił się bezczynności (pkt II); stwierdził, że bezczynność Starosty Myślenickiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt III); zasądził od Starosty Myślenickiego na rzecz skarżącej kwotę 597 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt IV).
W uzasadnieniu wyroku, w części odnoszącej się do jego punktu 4 podał, że o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżącego przysługujące mu oraz udokumentowane koszty postępowania w kwocie 597 zł - w tym 100 zł wpisu od skargi, 480 zł tytułem kosztów zastępstwa adwokackiego, 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa dla adwokata (pkt IV wyroku).
W zażaleniu Starosta Myślenicki zaskarżył postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania zawarte w punkcie 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Kr 145/16, zarzucając naruszenie: 1) art. 200 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, bez uwzględnienia faktu, że w niniejszej sprawie poniesione przez skarżącą koszty nie były niezbędne do celowego dochodzenia jej praw;;
- art. 206 P.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy okoliczności jednoznacznie przemawiały za odstąpieniem od zasądzenia kosztów postępowania;
- art. 141 § 4 w zw. z art. 166 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, przez wadliwe uzasadnienie, nieodpowiadające wymogom tego przepisu, polegające na braku wyjaśnienia przyjętej przez Sąd podstawy prawnej rozstrzygnięcia o kosztach postępowania oraz braku informacji, czy Sąd rozważał zastosowanie w niniejszej sprawie art. 206 P.p.s.a. i dlaczego tego przepisu nie zastosował.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie zażalenia, wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia do czasu rozstrzygnięcia zażalenia i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego.
W odpowiedzi na zażalenie skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o jego oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 240 zł.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zażalenie jest niezasadne.
Stosownie do treści art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, ze zm.), dalej P.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Zgodnie zaś z art. 166 P.p.s.a, do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Wymogi z art. 141 § 4 P.p.s.a. odnoszą się zatem niewątpliwie także do uzasadnienia, zawartego w wyroku, postanowienia o kosztach postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a., mającego charakter procesowy należy zatem rozważać pod kątem istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit.c w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.). Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest wprawdzie lakoniczne, jednakże wbrew zarzutowi zażalenia, wskazuje na przesłanki rozstrzygnięcia. Przytoczonym na wstępie wyrokiem Sąd I instancji uwzględnił skargę na bezczynność organu i zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 597 zł., wskazując jako podstawą prawną postanowienia w tym zakresie art. 200 P.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji, przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt, zwrot kosztów postępowania niezbędny dla celowego dochodzenia praw.
Natomiast stosownie do art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W stanie prawnym tej sprawy "odrębne przepisy", o jakich mowa w art. 205 § 2 P.p.s.a. stanowiły przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.), stosowane w tej sprawie (z uwagi na datę wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego) w związku z treścią § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., zawartym w rodziale 5 tego rozporządzenia zatytułowanym "Stawki minimalne w innych sprawach", stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł, c) w innej sprawie - 240 zł. Zgodnie zaś z § 2 owego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia (ust. 1). Podstawę zasądzenia opłaty, o której mowa w ust. 1, stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Opłata ta nie może być wyższa niż sześciokrotna stawka minimalna ani przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Nie budzi więc wątpliwości, że Sąd I instancji zasądził zwrot kosztów postępowania w prawidłowej wysokości według zasad określonych w art. 200 P.p.s.a., czyli sumy uiszczonego przez skarżącą wpisu (100 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie określonej w ww. rozporządzeniu (podwójna stawka minimalna), łącznie z opłatą skarbową uiszczoną od pełnomocnictwa (17 zł). Co prawda, właściwe uzasadnienie orzeczenia w przedmiocie zasądzenia kosztów powinno zawierać przytoczenie wszystkich wskazanych przepisów oraz okoliczności, skoro jednak Sąd pierwszej instancji zasądził zwrot kosztów postępowania w prawidłowej wysokości należało uznać, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.
Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 206 P.p.s.a., podnieść należy, że w przepisie tym jedynie przykładowo wskazano okoliczność uzasadniającą miarkowanie kosztów postępowania. Sąd nie ma jednak obowiązku miarkowania kosztów postępowania na podstawie art. 206 P.p.s.a. Wynika to z faktu, iż stosowanie tego przepisu zostało pozostawione do uznania sądu, a zatem nic nie stoi na przeszkodzie aby pomimo jedynie częściowego uwzględnienia skargi, względnie zaistnienia innej przesłanki sąd orzekł o zwrocie przez stronę kosztów postępowania w pełnej wysokości (por. postanowienie NSA z dnia 21 lutego 2011 r., sygn. akt II FZ 8/11).
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że postanowienie Sądu pierwszej instancji zawarte w punkcie 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2016 r. (sygn. akt II SAB/Kr 145/16) nie narusza prawa, a zatem zażalenie na to postanowienie podlegało oddaleniu na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a.
Odnosząc się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że przepisy P.p.s.a. nie przewidują możliwości orzeczenia co do zwrotu kosztów w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie bowiem z art. 209 P.p.s.a. o zwrocie kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 P.p.s.a. Natomiast w niniejszej sprawie zostało rozpoznane zażalenie na postanowienie, a zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o zwrocie kosztów postępowania zażaleniowego.