Postanowienie NSA z 4 kwietnia 2012 r., I OZ 209/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 4 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Miasta Poznań na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1834/11 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Miasta Poznań na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1834/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu wniosku Miasta Poznań, odmówił wstrzymania wykonania decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji komunalizacyjnej.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, iż Miasto Poznań wniosło skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] stwierdzającą, iż decyzja Wojewody Poznańskiego z dnia [...] lipca 1992 r. w części stwierdzającej nabycie przez Miasto Poznań z mocy prawa własności nieruchomości położonej w Poznaniu, oznaczonej jako działka nr [...] (wyodrębniona z dawnej działki nr [...], opisanej w karcie inwentaryzacyjnej nr [...]), obręb [...], ark [...] – w zakresie obejmującym sprzedane przez Miasto Poznań lokale mieszkalne o numerach: 1, 2, 4, 6, 7, 8, 9, 9A – położone w Poznaniu przy ul. [...] oraz lokale mieszkalne o numerach: 10, 11, 13, 16, 17, 18 – położone w Poznaniu przy ul. [...], wraz z przynależnymi tym lokalom pomieszczeniami oraz związanymi z tymi lokalami udziałami w częściach wspólnych budynku i urządzeniach, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali oraz udziałami we współwłasności nieruchomości gruntowej – została wydana z naruszeniem prawa, zaś w pozostałej części dotyczącej nieruchomości położonych w Poznaniu, oznaczonych w obrębie [...], ark. [...], jako działki: nr [...] i nr [...] (wyodrębnione z dawnej działki nr [...]), nr [...] i nr [...] oraz nr [...] (wyodrębniona z dawnej działki nr [...]) – w części stanowiącej własność Miasta Poznań – stwierdził nieważność wymienionej decyzji.

W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że ogólne powołanie się na niebezpieczeństwo zbycia nieruchomości przez byłych właścicieli nieruchomości nie jest wystarczająco sprecyzowaną okolicznością, która mogłaby uzasadniać uwzględnienie wniosku strony. Niebezpieczeństwo takie nie zostało uprawdopodobnione, a nadto Miasto Poznań nie wykazało w jaki sposób mogłaby być wyrządzona mu znaczna szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie decyzji Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Miasto Poznań, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", polegające na uznaniu, iż skarżący nie wykazał, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w majątku Miasta.

W uzasadnieniu zwrócono uwagę, że Miasto Poznań obszernie uzasadniło wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że istnieje możliwość zbycia nieruchomości jeszcze przed zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego. Skarżący wskazał ponadto na strategiczne znaczenie nieruchomości z punktu widzenia realizacji zadań miasta (lokalny transport zbiorowy – fragment torowiska tramwajowego oraz tereny budownictwa mieszkaniowego wielorodzinnego – budynki mieszkalne wraz z infrastrukturą).

W odpowiedzi na zażalenie "D." sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu wniosło o jego oddalenie, podzielając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Z konstrukcji tej normy prawnej wynika, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.

Mając powyższe na uwadze oraz okoliczności sprawy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że wnioskodawca nie wykazał istnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a. należy uznać za błędne.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sama możliwość zbycia nieruchomości przez "D." sp. z o.o. w Poznaniu jest wystarczająca dla uznania spełnienia wskazanej w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanki niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż realną staje się możliwość dokonania zmian w księdze wieczystej nieruchomości prowadzących do ujawnienia prawa własności spółki do nieruchomości, a w dalszej kolejności do zbycia tejże nieruchomości. Prowadzić będzie to niewątpliwie do skutków, które mogą okazać się nie tylko trudne, ale wręcz niemożliwe do odwrócenia. Bez znaczenia jest przy tym, że Miasto Poznań nie wykazało, że "D." rzeczywiście zamierza zbyć przedmiotową nieruchomość. W ocenie Sądu odwoławczego już nawet hipotetyczna możliwość, że przeniesienie własności nieruchomości – która dodatkowo stanowi kluczowy element systemu transportu miejskiego – stanowi okoliczność wystarczającą, aby uznać, że w sprawie zachodzi przesłanka wstrzymania wykonania decyzji.

Tym samym przyjąć należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny odmawiając uwzględnienia wniosku naruszył art. 61 § 3 ustawy P.p.s.a., co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia.

Jednocześnie Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając powołane wyżej okoliczności, orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 61 § 3 i art. 188 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.