Postanowienie NSA z 8 marca 2019 r., I OZ 209/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II SAB/Wa 291/18 o odrzuceniu skargi kasacyjnej W. w W.

Sprawa

w sprawie ze skargi T. S. na bezczynność W. w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 11 kwietnia 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 10 stycznia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną W. w W. (dalej: organ) od wyroku tego Sądu z dnia 11 października 2018 r., sygn. akt II SAB/Wa 291/18. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w dniu 20 listopada 2018 r. organ reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną na powołane wyżej orzeczenie z 11 października 2018 r. Z uwagi na stwierdzone braki wniesionego środka zaskarżenia (brak dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie do podpisania przez P. B. w imieniu organu pełnomocnictwa z 16 listopada 2018 r.), Sąd pismem z 3 grudnia 2018 r. wezwał pełnomocnika organu do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia. Wezwanie niniejsze zostało doręczone pełnomocnikowi organu 20 grudnia 2018 r. (I awizo – 6 grudnia 2018 r., II awizo- 14 grudnia 2018 r.). W zakreślonym do dokonania tej czynności terminie pełnomocnik organu nie uzupełnił stwierdzonego braku skargi kasacyjnej. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd I instancji odrzucił skargę kasacyjną na podstawie art. 178 w związku z art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: P.p.s.a.).

Na powyższe postanowienie organ złożył zażalenie zarzucając Sądowi I instancji naruszenie:

1. art. 73 § 1, 2, 3 i 4 P.p.s.a. w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez uznanie, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej zostało doręczone w trybie "zastępczym", podczas gdy zawiadomienia o piśmie tym nie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej pełnomocnika organu,
2. § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym, w zw. z art. 65 § 2 P.p.s.a. oraz art. 73 § 1, 2, 3 i 4 P.p.s.a. i art. 178 P.p.s.a., polegające na tym iż w przypadku przyjęcia od doręczającego awizowanej przesyłki nie dostosowano się do dyspozycji § 7 ust. 2 rozporządzenia, gdyż przy obu adnotacjach o awizowaniu brak jest potwierdzenia przyjęcia przez placówkę pocztową operatora awizowanej przesyłki w związku z czym nie można uznać, że przesyłka była prawidłowo, dwukrotnie awizowana, ponieważ nie ma dowodu, iż została złożona na okres siedmiu dni w placówce pocztowej,
3. art. 49 § 1 w zw. z art. 175 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a. poprzez zaniechanie wezwania strony do osobistego podpisania skargi kasacyjnej wobec braku wykazania umocowania przez pełnomocnika, w sytuacji gdy w przypadku organu jasnym jest, że wszyscy jego członkowie są notariuszami, którzy mogą osobiście podpisać skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji w ramach czynności wstępnych prawidłowo dostrzegł wystąpienie braku formalnego wniesionej skargi kasacyjnej w zakresie pełnomocnictwa udzielonego adwokatowi, który sporządził ww. środek zaskarżenia, tj. brak dokumentu potwierdzającego uprawnienie P. B. do podpisania w imieniu organu pełnomocnictwa z 16 listopada 2018 r. W tym zakresie WSA zasadnie wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia wskazanego braku w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Brak jest podstaw do uznania, że istotny brak formalny skargi kasacyjnej, jakim jest brak wykazania umocowania dla osoby podpisującej dokument pełnomocnictwa dla sporządzającego skargę kasacyjną adwokata, może stać się innego rodzaju brakiem formalnym – brakiem podpisu strony pod skargą kasacyjną, który w dalszym ciągu podlegałby uzupełnieniu, jak błędnie twierdzi autor zażalenia powołując się na treść art. 49 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 175 § 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący kasacyjnie ustanowił pełnomocnika, a zgodnie z art. 67 § 5 P.p.s.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Prawidłowo zatem Sąd I instancji skierował wezwanie do pełnomocnika i po bezskutecznym upływie terminu do wykonania wezwania, odrzucił skargę kasacyjną, nie wzywając uprzednio strony do jej podpisania.

W odniesieniu do powyższego wezwania WSA w Warszawie prawidłowo zastosował tzw. fikcję doręczenia z art. 73 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2 (§1). Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Z kolei, w myśl art. 73 § 4 P.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.

W warunkach rozpoznawanej sprawy uwzględnić należało wynikające z akt sprawy okoliczności faktyczne związane z próbami doręczenia adw. D. Ś. przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi kasacyjnej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zostały skutecznie podważone ustalenia dwukrotnego awizowania przesyłki skierowanej na prawidłowy pełnomocnika strony. Adnotacje poczynione na kopercie potwierdzają, że awizo pozostawiono w dniach 6 i 14 grudnia 2018 r., przesyłkę zaś zwrócono do nadawcy 21 grudnia 2018 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki jest również odpowiednia adnotacja o umieszczeniu zawiadomienia (awiza) w oddawczej skrzynce pocztowej. Przedstawione okoliczności nie wskazują na takie uchybienie w procedurze doręczenia pełnomocnikowi przedmiotowej korespondencji, które wyłączałyby możliwość przyjęcia domniemania z art. 73 § 4 P.p.s.a. Fikcji dokonanego na tej podstawie doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnik nie obalił argumentacją, że nie dotarło do niego ani jedno, ani drugie awizo. I chociaż zrozumiałe jest, że opisane w zażaleniu uchybienia w działaniu poczty się zdarzają, to jednak pełnomocnik strony nie potwierdził zgłoszonych twierdzeń żadnym dokumentem, dlatego wymykają się one ocenie sądu kasacyjnego. Uznanie, że do obalenia domniemania z art. 73 § 4 P.p.s.a. wystarczy oświadczenie, iż listonosz nie umieścił w skrzynce pocztowej zawiadomienia, prowadziłoby bowiem do niemożności przyjęcia doręczenia zastępczego, a zatem nieskuteczności art. 73 P.p.s.a. Oświadczenie strony w tym względzie, niepoparte żadnymi dowodami, nie może więc samo z siebie skutkować podważeniem skuteczności powyższego doręczenia.

W przedstawionych okolicznościach Sąd I instancji, zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. uznał, że wezwanie zostało doręczona w trybie doręczenia zastępczego w dniu 20 grudnia 2018 r., co odpowiadało upływowi 14 dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki z placówki pocztowej (6 grudnia 2018 r.). Nieuzupełnienie braku formalnego skargi kasacyjnej, w sytuacji gdy brak był istotny, a wezwanie precyzyjne i prawidłowo doręczone, obligowało Sąd I instancji do odrzucenia skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.