Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 r., sygn. akt: II SA/Wa 1007/16 odrzucił skargę L.I. na postanowienie Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia [..] kwietnia 2016 r., nr [..].
W imieniu skarżącej pełnomocnik wniósł pismem z dnia 5 września 2016 r. zażalenie "na postanowienie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [..] kwietnia 2016 r."
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 września 2016 r. wezwano pełnomocnika do usunięcia braków formalnych zażalenia przez oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości czy w części w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia zażalenia.
Pismem z dnia 11 października 2016 r. pełnomocnik złożył uzupełnienie braków formalnych zażalenia, podając że "orzeczenie zaskarża się w całości".
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 21 października 2016 r. zażalenie odrzucił, wskazując iż profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braku formalnego zażalenia, a Sąd nie jest władny zastępować strony i wskazywać, które rozstrzygnięcie Sądu zostało zaskarżone lub samodzielnie przypisywać środek odwoławczy do konkretnego rozstrzygnięcia Sądu.
Postanowienie to stało się przedmiotem obecnie wniesionego zażalenia strony, w którym pełnomocnik podniósł, że z zażalenia jednoznacznie wynikało, do jakiego postanowienia się ono odnosi, zawierało sygnaturę sprawy, a jego treść wskazywała na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 sierpnia 2016 r., które było dotychczas jedynym rozstrzygnięciem wydanym w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie ma usprawiedliwione podstawy. Z akt sprawy wynika bezspornie, że postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L.I. na postanowienie Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia [..] kwietnia 2016 r., nr [..], a zażalenie z dnia 5 września 2016 r. zostało zatytułowane jako zażalenie "na postanowienie Ministra Rodziny Pracy i Polityki Społecznej z dnia [..] kwietnia 2016 r., nr [..]" i sporządzone zostało przez profesjonalnego pełnomocnika. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 września 2016 r. pełnomocnik został wezwany do oznaczenia zaskarżanego orzeczenia i określenia czy zaskarża je w całości czy w części, pod rygorem odrzucenia zażalenia. Nie ulega wątpliwości, że wezwanie to nie zostało prawidłowo wypełnione, pełnomocnik podał bowiem jedynie, że zaskarża orzeczenie w całości. Niemniej jednak w realiach niniejszej sprawy nie sposób odmówić słuszności twierdzeniom zażalenia, że nie zachodziły wątpliwości co do przedmiotu zażalenia, co wynikało jasno i wprost z uzasadnienia pisma, a postanowienie z dnia 12 sierpnia 2016 r. było jedynym orzeczeniem w sprawie. Podjęte przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie nie budziłoby zastrzeżeń, jeśli w postępowaniu sądowym wydane byłoby jakiekolwiek inne orzeczenie, do którego pismo mogłoby się odnosić. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) zwanej dalej p.p.s.a. każde pismo powinno zawierać oznaczenie rodzaju pisma oraz osnowę wniosku lub oświadczenia. Oznaczenie rodzaju pisma polega na wskazaniu określenia zgodnego z treścią pisma i nazwą, jaką takiemu pismu nadają przepisy ustawy (np. zażalenie bądź skarga). Z kolei osnowa wniosku lub oświadczenia to merytoryczna treść, jaką wniosek lub oświadczenie zawiera. Winno z niej wynikać, jaki jest faktyczny zamiar wnoszącego pismo. Należy zgodzić się ze skarżącą, że w tej sprawie samo mylne wskazanie w petitum pisma procesowego postanowienia organu zamiast postanowienia Sądu nie powinno prowadzić do jego odrzucenia. Osnowa zażalenia wskazuje wyraźnie, co było faktyczną intencją wnoszącego zażalenie. W każdym piśmie procesowym, które budzi wątpliwości, co do zgodności zamiaru wnoszącego pismo z oznaczeniem tego pisma, priorytet przyznaje się treści pisma, czyli faktycznej intencji wyrażonej przez wnoszącego pismo.
Naczelny Sąd Administracyjny zgadza się ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w postanowieniu z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97, że niewłaściwe oznaczenie rodzaju pisma nie może wywoływać dla strony ujemnych skutków, jeżeli z treści pisma wynika, jaki jest jego rodzaj, a każde pismo, niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 stycznia 2007 r., II FZ 793/06 oraz postanowieniach z dnia 28 września 2010 r., II FZ 277/10, II FZ 278/10, II FZ 279/10, II FZ 281/10.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro z treści pisma, jak w niniejszej sprawie, zamiar zaskarżenia postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi wynika bezsprzecznie i nie budzi wątpliwości, nie było podstaw do odmowy jego rozpoznania. Sąd I instancji mógł potraktować błąd w petitum zażalenia, mając na uwadze treść pisma i obecny etap postępowania, jako omyłkę, względnie uszczegółowić wezwanie, wyjaśniając, co budzi jego zastrzeżenia, będące podstawą zarządzenia. Rygorystyczne podejście do tej oczywistej niedokładności, stanowiącej niewątpliwie zaniedbanie profesjonalnego pełnomocnika procesowego, prowadziłoby do nieuzasadnionego ograniczenia prawa strony do Sądu, ograniczając kontrolę instancyjną postanowienia Sądu z dnia 12 sierpnia 2016 r. w sytuacji, gdy zażalenie skarżącej z dnia 5 września 2016 r. w sposób pewny dotyczy tego postanowienia.
Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał zażalenie za uzasadnione i na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.