Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z 26 września 2016 r., II SA/Op 346/16, odrzucił skargę S. O. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Opolu z [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków. W uzasadnieniu Sąd I instancji podniósł, że zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718, ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."), skarga kierowana do sądu administracyjnego powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., powinna zostać opłacona. Stosownie do art. 47 § 1 p.p.s.a. do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Odpis pisma powinien zawierać podpis strony, który w postępowaniu sądowym potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Zatem gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 p.p.s.a. W sytuacji braku własnoręcznego podpisu, sąd wzywa stronę do usunięcia braku formalnego pisma przez jego podpisanie. Zgodnie z art. 47 § 2 p.p.s.a. odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Oznacza to, że odpisem pisma procesowego jest każdy dalszy jego egzemplarz, odwzorowany w dowolnej technice, zgodny z oryginałem co do treści. Może to być kopia maszynowa, a także kopia wykonana przy użyciu każdej innej techniki powielania, np. wydruk komputerowy. Jednakże podkreślenia wymaga, że art. 47 § 2 p.p.s.a. nakazuje wprost, aby kopia taka została uwierzytelniona, co jest warunkiem koniecznym uznania jej za odpis pisma. Uwierzytelnienie takie ma za zadanie poświadczenie przez stronę zgodności odpisu z oryginałem pisma. Przez to poświadczenie osoba poświadczająca przyjmuje odpowiedzialność za zgodność pisma z oryginałem. Uwierzytelnienia takiego dokonuje strona, która jest autorem danego pisma procesowego lub jej pełnomocnik.
W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka odmienna regulacja przewidziana jest dla skargi wniesionej do wojewódzkiego sądu administracyjnego, albowiem art. 57 § 1 p.p.s.a. stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, z tym że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę, a nie pozostawia ją bez rozpoznania.
W niniejszej sprawie, skarga nie została opłacona, a złożone wraz ze skargą jej odpisy, nie zawierały własnoręcznego podpisu skarżącego, lecz stanowiły kserokopię skargi. Z tych względów wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia braków formalnych skargi przez osobiste podpisanie złożonych wraz ze skargą odpisów skargi albo nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem. W wezwaniu zawarto pouczenie o skutkach jego niewykonania, tj. wskazano na rygor w postaci odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącemu 5 sierpnia 2016 r., do rąk dorosłego domownika. Doręczenie należało zatem uznać za skuteczne w świetle art. 72 § 1 p.p.s.a., według którego jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - zarządcy domu lub dozorcy, jeżeli nie mają oni sprzecznych interesów w sprawie i podjęli się oddania mu pisma. Skoro doręczenie było skuteczne, to siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi i uzupełnienia braków formalnych skargi zaczął biec 6 sierpnia 2016 r. i upłynął 12 sierpnia 2016 r. Skarżący uiścił w wyznaczonym terminie żądany wpis od skargi, lecz nie nadesłał dwóch egzemplarzy odpisów skargi. Wprawdzie w odpowiedzi na wezwanie Sądu, przesłał szereg dokumentów, które jednakże nie są dwoma odpisami skargi własnoręcznie podpisanymi, poświadczonymi za zgodność z oryginałem. Przesłane pisma odbiegają treścią od treści skargi wniesionej w sprawie i nie stanowią jej odwzorowania. Zatem skarżący nie spełnił wymogów prawidłowo wniesionej skargi polegających na przedłożeniu właściwej liczby egzemplarzy jej odpisów. Nadesłane przy skardze kserokopie skargi nie zostały bowiem poświadczone za zgodność z oryginałem, ani własnoręcznie podpisane. Natomiast na wezwanie Sądu w zakresie uzupełnienia braków formalnych, skarżący ich nie usunął, co uniemożliwia nadanie skardze prawidłowego biegu.
Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł S. O. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Wobec tego do skargi znajduje zastosowanie art. 47 § 1 p.p.s.a. ustanawiający dla stron wnoszących pisma w postępowaniu sądowoadministracyjnym wymóg dołączenia opisów skargi dla doręczenia ich stronom oraz uczestnikom postępowania. Stosownie natomiast do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Obowiązek określony w art. 47 § 1 i art. 49 § 1 p.p.s.a., polegający na dołączeniu odpisów, obciąża składającego pismo, ze skutkami o których stanowi art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy, jeżeli brak w tym zakresie uniemożliwia nadanie pismu procesowemu właściwego biegu.
Należy podkreślić, że problem braku formalnego w postaci nieprzedłożenia odpisów wnoszonych do sądów administracyjnych pism procesowych był przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., I OPS 13/13, w której – koncentrując się na braku przedłożenia odpisów skargi w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym – stwierdzono, że "niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 P.p.s.a., jest brakiem formalnym skargi, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd". Wskazana uchwała zawiera wykładnię art. 49 § 1 i art. 47 § 1 p.p.s.a., znajdującą zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie, w myśl której nieprzedłożenie wymaganych przez art. 47 § 1 p.p.s.a. odpisów wniesionego pisma (m.in. skargi) jest brakiem istotnym, tj. takim, który uniemożliwia nadanie danemu pismu dalszego prawidłowego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2015 r., II FZ 1988/14).
Z tych względów stwierdzić należy, że w związku z niewykonaniem przez S. O. wezwania Sądu z 26 lipca 2016 r. (k-29 akt sąd.) i niepodpisaniem osobiście przez skarżącego złożonych wraz ze skargą odpisów skargi (kserokopii) ani nienadesłaniem dwóch odpisów skargi własnoręcznie podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zasadnie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Również w zażaleniu skarżący w żaden sposób nie ustosunkował się do postanowienia Sądu o odrzuceniu skargi.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.