Postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., I OZ 211/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 31 marca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Ministra Infrastruktury na zarządzenie Sędziego Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1651/10 o pozostawieniu bez rozpoznania odpowiedzi na skargę Ministra Infrastruktury

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. W., H. L., D. K., J. A., A. K. i P. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rajewska przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 13 sierpnia 2010 r. (data stempla pocztowego) Minister Infrastruktury złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiedź na skargę Z. W., H. L., D. K., J. A., A. K. i P. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia [...] czerwca 2010 r., Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Pismo to zostało podpisane "z upoważnienia Ministra Infrastruktury" przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Orzecznictwa R. R. Załączono stosowne upoważnienie tegoż Ministra.

W wykonaniu zarządzenia Sędziego Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2010 r., wezwano Ministra Infrastruktury do uzupełnienia braków formalnych odpowiedzi na skargę poprzez podpisanie tejże odpowiedzi przez Ministra osobiście, w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi Ministra Infrastruktury.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 16 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1651/10, Sędzia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania odpowiedź Ministra Infrastruktury na skargę wniesioną przez Z. W., H. L., D. K., J. A., A. K. i P. K. na postanowienie Ministra Infrastruktury z dnia 2 czerwca 2010 r., w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji.

W ocenie Sędziego Przewodniczącego, przepis art. 35 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) nie może stanowić podstawy do udzielenia pełnomocnictwa procesowego osobie, która wniosła odpowiedź na skargę w niniejszej sprawie, gdyż po pierwsze, odpowiedź na skargę została wniesiona w imieniu Ministra Infrastruktury działającego jako naczelny organ administracji państwowej, a po drugie, osoba, która podpisała odpowiedź na skargę nie jest pracownikiem strony niniejszego postępowania, lecz państwowej jednostki organizacyjnej (urzędu Ministerstwa Infrastruktury).

W dalszych obszernych wywodach Sędzia Przewodniczący uzasadniał twierdzenie, że odpowiedź na skargę nie została podpisana przez należycie umocowanego pełnomocnika, co uzasadnia pozostawienie tego pisma bez rozpoznania.

Na to zarządzenie Minister Infrastruktury złożył zażalenie rozwijając argumenty na okoliczność, że niezasadne jest wzywanie go do podpisania osobiście odpowiedzi na skargę, skoro pismo to podpisał upoważniony pracownik urzędu obsługującego organ, według ustalonych wewnętrznie (pozostających w zgodzie z przepisami prawa) zasad reprezentacji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 49 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu w postępowaniu sądowoadministracyjnym wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.

W niniejszej sprawie pismem, które zostało pozostawione bez rozpoznania, jest odpowiedź Ministra Infrastruktury na skargę Z. W., H. L., D. K., J. A., A. K. i P. K. złożoną na postanowienie tegoż organu z dnia 2 czerwca 2010r. Pismo to zostało podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Orzecznictwa z upoważnienia udzielonego przez Ministra Infrastruktury na podstawie art. 268a. K.p.a. Przepis ten jest związany z dekoncentracją zadań, tak zwaną dekoncentracją wewnętrzną i stanowi, że organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważniać pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Oznacza to, że organ może upoważniać pracowników do załatwiania spraw w jego imieniu, a upoważnienie wywiera ten skutek, iż zmienia się osoba wykonująca kompetencję organu w prawnych formach, z tym że upoważniony pracownik nie staje się przez to organem administracyjnym – nosicielem kompetencji, lecz pełni – w granicach określonych w upoważnieniu – jedynie funkcję tego organu. Ponieważ działania podmiotu upoważnionego zaliczane są na rachunek organu upoważniającego, traktowane są jako rozstrzygnięcia samego organu upoważniającego.

Jak podniesiono w rozpoznawanym zażaleniu zgodnie z § 1 statutu Ministerstwa Infrastruktury, wprowadzonego na podstawie zarządzenia Nr 136 Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2007 r. w sprawie nadania statutu Ministerstwu Infrastruktury (MP Nr 90, poz. 980), Ministerstwo Infrastruktury zapewnia obsługę Ministra Infrastruktury właściwego, na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 16 listopada 2007 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. Nr 216, poz. 1594) do spraw: budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa, gospodarka morska, łączność oraz transport. Organ wskazał także, iż zgodnie z Regulaminem Organizacyjnym Ministerstwa Infrastruktury, który określa zakres zadań i tryb pracy komórek organizacyjnych Ministerstwa Infrastruktury, wymienionych w zarządzeniu nr 136 Prezesa Rady Ministrów z dnia 29 listopada 2007 r., Departament Orzecznictwa prowadzi, w tym zastępuje Ministra w postępowaniu sądowoadministracyjnym i przed sądami powszechnymi, sprawy dotyczące dochodzenia od ministra właściwego do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej odszkodowania.

W niniejszej sprawie Minister Infrastruktury upoważnieniem z dnia 4 kwietnia 2008 r. upoważnił R. R. – Zastępcę Dyrektora Departamentu Orzecznictwa w Ministerstwie Infrastruktury do podpisywania w imieniu organu spraw, które swym zakresem obejmują złożoną w niniejszej sprawie odpowiedź na skargę.

W związku z tym należy przyznać rację organowi, który twierdzi, że Zastępca Dyrektora Departamentu Orzecznictwa, jako pracownik Ministerstwa Infrastruktury, który wykonuje zadania urzędu obsługującego organ w zakresie działu budownictwo, gospodarka przestrzenna i mieszkaniowa, może reprezentować Ministra Infrastruktury w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawie na takie rozstrzygnięcia. Podobne stanowisko Naczelny Sąd Administracyjny zaprezentował w orzeczeniach z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt I OZ 722/10, z dnia 8 października 2010 r., sygn. akt I OZ 771/10, z dnia 13 października 2010 r., sygn. akt I OZ 974/10 oraz z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I OZ 813/10.

Mając zatem na względzie, że w art. 32 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznana została zdolność prawna organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi oraz fakt, iż wykonywanie administracji publicznej przypisane jest organom w ujęciu organizacyjno-przedmiotowym, należy stwierdzić, że organ, którego dotyczy skarga, może działać osobiście (tzn. przez osobę będącą piastunem organu) albo przez osoby uprawnione do działania w jego imieniu, o czym stanowi art. 28 § 1 tej ustawy. Może też ustanowić pełnomocnika, zgodnie z art. 34 i 35 § 2 ustawy.

Tym samym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie odpowiedź na skargę nie zawierała żadnych braków formalnych i można było nadać jej dalszy bieg procesowy. Zatem zarządzenie Sędziego Przewodniczącego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 października 2010 r., wzywające Ministra Infrastruktury do podpisania osobiście tejże odpowiedzi na skargę, było nieuzasadnione.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 i 198 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.