Postanowienie NSA z 18 stycznia 2017 r., I OZ 2135/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Zarządu Powiatu Ł. na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 735/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji

Sprawa

w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Łd 735/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Zarządu Powiatu [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że strona skarżąca, wnioskując o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazała, że w wypadku odmowy wstrzymania może zaistnieć realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd wskazał, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania jest konieczne, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Skarżący podniósł jedynie, że decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej oraz katastrze nieruchomości, a także jest podstawą do wyznaczenia i utrwalenia na gruncie nowych znaków granicznych. Powyższe argumenty w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi nie niosą za sobą żadnej realnej groźby wyrządzenia znacznej szkody, a już tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotowa decyzja ogranicza się jedynie do wyodrębnienia z jednej działki dwóch działek, zaś ujawnienie tej okoliczności w księdze wieczystej i katastrze nie oznacza, że skutki tego rodzaju będą trudne do odwrócenia. W tym miejscu Sąd wskazał, że wynikające z księgi wieczystej domniemanie zgodności prawa w niej zapisanego z rzeczywistym stanem prawnym ma charakter wzruszalny, natomiast przepisy ustawy z 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne określają zasady aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nie wiąże się także z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, bowiem została ona wydana w oparciu o art. 97 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 ze zm., dalej: u.g.n.), co z kolei oznacza, że podział nieruchomości nie ma tego szczególnego skutku polegającego na tym, że działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne stają się z mocy prawa własnością jednostek samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa (art. 98 ust. 1 u.g.n.).

Zażalenie na to postanowienie złożył Zarząd Powiatu [...], wnosząc o jego zmianę oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania zażaleniowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 oraz art. 133 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) poprzez odmowę wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji pomimo istniejącego niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków oraz pominięcie przez Sąd przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia kluczowych dla rozstrzygnięcia sprawy, wskazanych przez skarżącego, okoliczności. W uzasadnieniu podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie odniósł się w żaden sposób do kluczowej okoliczności podnoszonej w skardze, tj. przeprowadzenia podziału nieruchomości po ścianie budynku będącego w trwałym zarządzie Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego w Ł. w sytuacji, gdy na ścianie tej znajduje się wyjście awaryjne z budynku oraz świetliki. Żalący podniósł, że tak przeprowadzony podział, wskutek którego wyjście ewakuacyjne z budynku będzie prowadzić bezpośrednio na ulicę, powoduje bezpośrednie zagrożenie dla pracowników i uczniów przebywających w tym Ośrodku.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Każda decyzja, czy postanowienie wywołuje określone skutki prawne, nie każda jednak podlega ochronie tymczasowej, ponieważ ich wywołanie nie jest tożsame z wyrządzeniem znacznej szkody lub trudnych do usunięcia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny stoi na stanowisku, że o znacznej szkodzie można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Przy czym, ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności konkretnej sprawy. Również przesłanka spowodowania trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważana z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Obowiązek wykazania, że zachodzą warunki uzasadniające wstrzymanie wykonania określonego aktu ciąży na stronie składającej wniosek w trybie powołanego przepisu. Uzasadnienie wniosku powinno zaś odnosić się do konkretnych okoliczności. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają - lub nie - za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów strony Sąd może dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Podkreślenia wymaga także, iż na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia, Sąd nie bada zasadności samej skargi.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasadnie uznał, że skarżący nie wykazał, aby zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 § 3 powołanej ustawy. W przepisie tym chodzi bowiem o szczególne i wyjątkowe zagrożenie odpowiadające specjalnemu rodzajowi ochrony tymczasowej strony postępowania. Skarżący podał zaś jedynie zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju, które, jak słusznie ocenił Sąd I instancji, nie są trudne do odwrócenia (z uwagi między innymi na wzruszalność domniemania zgodności prawa zapisanego w księdze wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym oraz możliwość aktualizacji informacji zawartych w katastrze nieruchomości). Nie wskazał również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego pominięcia przez Sąd I instancji okoliczności wskazanych w skardze związanej z przeprowadzeniem podziału nieruchomości po ścianie usadowionego na niej budynku, na której znajduje się m. in. wyjście awaryjne, co w ocenie skarżącego spowoduje bezpośrednie zagrożenie dla osób przebywających w tym budynku, ponownie podkreślenia wymaga, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania przedmiotu zaskarżenia, nie dokonuje oceny zasadności skargi. Analizując treść skargi w niniejszej sprawie oraz treść wyżej opisanego zażalenia można zauważyć, że wniosek o ochronę tymczasową opiera na tych samych przesłankach co i skarga na decyzję ostateczną. Jednak niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. O ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

Biorąc pod uwagę powyższe, zarzut naruszenia art. 61 § 3 oraz art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a. należy uznać za nieusprawiedliwiony. Zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 listopada 2016 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.