Uzasadnienie
Z.S. przedmiotem skargi złożonej w dniu 29 kwietnia 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 13 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego. Jednocześnie w skardze zawarł wniosek o przyznanie mu w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 662/16 umorzył postępowanie w części obejmującej żądanie skarżącego o zwolnienie go od kosztów sądowych oraz oddalił wniosek o ustanowienie adwokata.
Na skutek sprzeciwu skarżącego sprawę rozpoznawał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 662/16 utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie referendarza w mocy.
Powyższe postanowienie z dnia 31 sierpnia 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia Z.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 662/16 odrzucił zażalenie. W uzasadnieniu postanowienia podał, że zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 716 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Podkreślił, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658). Zgodnie z art. 2 tej ustawy, przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 2-8, pkt 10-14, pkt 19-32, pkt 34-39, pkt 41-47, pkt 51, pkt 52, pkt 55, pkt 57, pkt 58, pkt 60-69, pkt 71, pkt 72 i pkt 74-81 niniejszej ustawy stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem jej wejścia w życie. W pozostałym zakresie do tych postępowań stosuje się przepisy ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Z powyższego wynika zatem, że w ustawie nowelizującej zmieniono m.in. zasady rozpoznawania w sądach administracyjnych wniosków o przyznanie prawa pomocy. Wniosek taki rozpoznaje referendarz sądowy, a wojewódzki sąd administracyjny – rozpoznając sprzeciw od takiego orzeczenia – orzeka jako sąd drugiej instancji (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługuje zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, albo w przypadkach wymienionych w punktach 1 – 10 tego paragrafu. W katalogu tym nie mieści się postanowienie wydane na skutek rozpoznania sprzeciwu. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w okolicznościach faktycznych mniejszej sprawy, zgodnie z art. 2 ustawy nowelizującej, zastosowanie miał przepis art. 260 P.p.s.a., w brzmieniu nadanym tą ustawą.
Powyższe postanowienie z dnia 19 października 2016 r. stało się przedmiotem zażalenia Z.S. do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wyraził niezadowolenie z rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r. (postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte po tej dacie), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w sprawie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność, zaś sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.
Zgodnie z treścią art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których rodzaje wymieniono w tym przepisie. Powyższy przepis nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie, którego przedmiotem jest prawo pomocy. Również pozostałe przepisy P.p.s.a., w tym przepisy działu V, nie przewidują możliwości zaskarżenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego tego rodzaju rozstrzygnięć. W rozpoznawanej sprawie Z.S. wniósł zatem zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, które nie podlega zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W tej sytuacji zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2016 r. sygn. akt III SA/Kr 662/16, jako niedopuszczalne, podlegało odrzuceniu, a zatem zaskarżone postanowienie z dnia 19 października 2016 r. odpowiada prawu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.