Postanowienie NSA z 6 kwietnia 2011 r., I OZ 217/11

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia S. Ch. na zarządzenie Przewodniczącego z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1831/10 o pozostawieniu wniosku S. Ch. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania

Sprawa

w sprawie ze skargi S. Ch. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig - Maciszewska

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 28 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1831/10 Przewodniczący pozostawił bez rozpoznania wniosek S. Ch. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi S. Ch. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Przewodniczący podał, iż wraz ze złożoną skargą S. Ch. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika.

W dniu 29 listopada 2010 r. doręczono skarżącemu urzędowy formularz PPF, celem jego wypełnienia i odesłania wypełnionego formularza w wyznaczonym terminie, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie złożył wymaganego formularza w zakreślonym terminie.

Wobec nieprzedłożenia w zakreślonym terminie wniosku na urzędowym formularzu PPF, Przewodniczący - na podstawie art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) - pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył S. Ch., wnosząc o jego uchylenie lub zmianę.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W myśl tego przepisu pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania ma miejsce, gdy strona złożyła wniosek w innej formie niż na urzędowym formularzu, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. Nr 227, poz. 2245), jak również gdy strona nie uzupełniła w zakreślonym przez sąd terminie braków wniosku, uniemożliwiając tym samym ocenę możliwości płatniczych lub zakresu wniosku.

Wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF przewiduje art. 252 § 2 p.p.s.a.

W myśl art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania.

W rozpoznawanej sprawie wezwanie do uzupełniania braków wniosku o przyznanie prawa pomocy przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu PPF - w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania - zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 listopada 2010 r. Pomimo wezwania skarżący nie złożył wymaganego formularza w zakreślonym terminie.

Wzywając stronę do uzupełnienia braków formalnych przez złożenie wniosku na urzędowym formularzu Sąd I instancji wskazał dokładnie, jakie braki skarżący ma uzupełnić, zakreślił siedmiodniowy termin do ich uzupełnienia oraz wyraźnie określił rygor niezachowania terminu. Skarżący nie wykonał jednak powyższego obowiązku.

Rygor przewidziany w art. 257 p.p.s.a. ma charakter zobiektywizowany, a termin do uzupełnienia braków formalnych wniosku jest terminem ustawowym i nie może być skracany, ani przedłużany.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 198 i 197 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.