Postanowienie NSA z 8 czerwca 2022 r., I OZ 217/22

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 907/21 oddalające wniosek J.K. o uzupełnienie wyroku tego Sądu z dnia 18 stycznia 2022 r.

Sprawa

w sprawie ze sprzeciwu J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2021 r., nr 406.1224/E-1/22/2021 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku celowego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Mariola Kowalska przewodniczący

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 907/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku po rozpoznaniu sprawy ze sprzeciwu J.K. (dalej "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2021 r., nr 406.1224/E-1/22/2021 w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie zasiłku celowego i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia uchylił zaskarżoną decyzję.

Wnioskami z dnia 14 i 15 lutego 2022 r. (wpływ do Sądu – 15 lutego 2022 r.) skarżący wniósł o uzupełnienie ww. wyroku w zakresie "wskazań przy ponownym rozpatrzeniu dla organu". W ocenie skarżącego, Sąd winien był w wydanym wyroku nakazać, aby Kolegium wskazało organy zamieszane – Prezydenta Miasta, Policję oraz podmioty medyczne - w przedmiocie ukrycia czynu zbrodni w związku z używaniem substancji radioaktywnych i promieniowania jonizującego i nakazanie Kolegium sporządzenie wstępnego wniosku wyroku na mocy art. 7a do Międzynarodowego Trybunału Karnego w związku z czynami zbrodni przeciwko ludzkości i nakazaniu sporządzenia "ile organów władzy publicznej zamieszał Organ Prezydenta Miasta wraz z organem Komendy Miejskiej Policji wraz z organem Wojewody Podlaskiego". Skarżący wyraził w przedmiotowym piśmie niezadowolenie z działania ww. organów. W piśmie z dnia 15 lutego 2022 r. skarżący wskazał elementy, których uzupełnienia się domaga (10 punktów).

Postanowieniem z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt II SA/Bk 907/21 oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie ww. wyroku. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia, zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Sąd I instancji wskazał ponadto, że cytowany przepis przewiduje możliwość uzupełnienia jedynie wyroku nie zaś jego uzasadnienia.

Sąd I instancji, odnosząc się do złożonego wniosku podniósł, że wyrokiem z dnia 18 stycznia 2022 r. Sąd ten orzekł o całości sprzeciwu złożonego przez skarżącego, zaś analiza wniosku o uzupełnienie wyroku wskazuje, że domagał się on uzupełnienia nie wyroku a jego uzasadnienia. Skarżący przytoczył szereg okoliczności, używając również niecenzuralnych słów, co do których jego zdaniem Sąd powinien wypowiedzieć się w treści wyroku i uzasadnieniu, a czego nie uczynił w kwestiach, w ocenie Sądu I instancji, niemających żadnego związku ze sprawą o przyznanie zasiłku celowego. Sąd podkreślił, że w uzasadnieniu wyroku odniesiono się do ewentualnej modyfikacji wniosku skarżącego, która legła u podstaw rozstrzygnięcia SKO w zaskarżonej decyzji i wskazano jakie czynności organ powinien podjąć przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do art. 64b § 1 P.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Zgodnie natomiast z art. 157 P.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

Analiza przytoczonego wyżej przepisu wskazuje, że uzupełnienie wyroku możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Wyrok sądu może zostać uzupełniony tylko o te akty lub czynności, które były objęte przedmiotem skargi (zob. komentarz do art. 157, B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX on-line, teza 3). Natomiast w przypadku uwzględnienia skargi można żądać uzupełnienia wyroku jeśli w rozpoznawanej sprawie zachodziła konieczność zamieszczenia dodatkowego orzeczenia, takiego jak rozstrzygnięcie o wykonalności zaskarżonych aktów.

Podnieść należy, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, że uzupełnieniu może podlegać jedynie sam wyrok, nie jego uzasadnienie. Złożony bowiem na podstawie art. 157 § 1 P.p.s.a wniosek o uzupełnienie wyroku nie może zmierzać do zmiany czy też uzupełnienia treści merytorycznej jego uzasadnienia (zob. postanowienie NSA z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt I OZ 330/21, komentarz do art. 157, B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, 2009, str. 421; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 343). Również w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że uzupełnienie wyroku dotyczy wyłącznie jego sentencji, nie zaś uzasadnienia. Nie można w szczególności żądać uzupełnienia uzasadnienia orzeczenia poprzez zamieszczenie w nim określonych kwestii objętych żądaniem strony. Takie działanie w istocie zmierza nie do uzupełnienia ale do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 9 grudnia 2020 r., sygn. akt I OZ 1028/20, 8 lipca 2021 r., sygn. akt III OZ 469/21. Wyrażone w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji zasługuje zatem na aprobatę.).

Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że skarżący przedmiotem sprzeciwu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 15 listopada 2021 r. i tego też aktu dotyczył wyrok, którego uzupełnienia domagał się skarżący. Wskazać należy, że wydaną w niniejszej sprawie decyzją Kolegium, działając na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło decyzję wydaną przez Zastępcę Kierownika Działu Świadczeń Społecznych Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Białymstoku działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta Białegostoku z dnia 20 września 2021 r., nr 8.32560.2021. Istotnym jest również, że postępowanie administracyjne zarówno przed organem I jak i II instancji prowadzone było w przedmiocie odmowy przyznania skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, działając na podstawie art. 151 a § 1 P.p.s.a. uwzględnił wniesiony przez skarżącego sprzeciw i uchylił ww. decyzję w całości, stwierdzając naruszenie przez organ II instancji art. 138 § 2 k.p.a.

Rację należy przyznać Sądowi I instancji, że w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 138 § 2 k.p.a. brak jest podstaw do zamieszczania w wydanym wyroku jakichkolwiek dodatkowych orzeczeń. Analiza złożonego przez skarżącego zarówno wniosku o uzupełnienie wydanego w sprawie wyroku jak i argumentów podniesionych w zażaleniu wskazują, że skarżący domagał się de facto uzupełnienia jego uzasadnienia, co jest sprzeczne z powołanym wyżej przepisem art. 157 P.p.s.a. i o czym była mowa we wcześniejszych rozważaniach. Ponadto podniesione przez skarżącego okoliczności (również niecenzuralne) nie mają, na co zasadnie zwrócił uwagę Sąd I instancji, żadnego związku przedmiotem rozpoznawanej sprawy, tj. przyznaniem skarżącemu zasiłku celowego.

Tym samym, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.