Postanowienie NSA z 10 marca 2016 r., I OZ 219/16

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 10 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia P. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 17/16 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata

Sprawa

w sprawie ze skargi Stowarzyszenia P. z siedzibą w W. na działanie Prezydenta W. postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Bożena Popowska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia z dnia 19 stycznia 2016 r., sygn. akt IV SA/Wa 17/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu Stowarzyszeniu P. z siedzibą w W. przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji podał, że Stowarzyszenie wraz ze skargą na działanie Prezydenta W. w przedmiocie reprezentacji przed organami ścigania wniosło o przyznanie prawa pomocy we wskazanym wyżej zakresie. Przywołując treść art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej P.p.s.a., Sąd wskazał, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że powyższy przepis znajduje zastosowanie, w szczególności gdy są podstawy do odrzucenia skargi. Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi przesłanka oczywistej bezzasadności skargi. Skarga, w związku z którą, Stowarzyszenie ubiega się o przyznanie prawo pomocy, podlega bowiem odrzuceniu stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego do jej rozpoznania. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 247 P.p.s.a., orzekł o odmowie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosło Stowarzyszenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Stosownie do powołanego przez Sąd pierwszej instancji art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, iż skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej "na pierwszy rzut oka" nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona. Przepis art. 247 wymienionej ustawy znajduje zastosowanie przede wszystkim w sytuacjach, w których skarga kwalifikuje się do odrzucenia na postawie art. 58 § 1 tej ustawy (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2005 r.) to znaczy jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Należy zgodzić się ze stwierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, iż przedmiot skargi w niniejszej sprawie nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych, który został uregulowany w art. 3 § 2 i 3 P.p.s.a. Nie może budzić wątpliwości, iż kwestie związane z reprezentacją Prezydenta W. przed organami ścigania, nie mogą być przedmiotem merytorycznej oceny przez sąd administracyjny. W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji był uprawniony do uznania takiej skargi za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., a to z kolei uzasadniało oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy na ówczesnym etapie postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu nie wyklucza natomiast możliwości ponownego ubiegania się przez skarżącego o przyznanie prawa pomocy już po odrzuceniu skargi przez Sąd I instancji. Zaznaczyć przy tym należy, że po wydaniu postanowienia o odrzuceniu skargi z powodu jej niedopuszczalności (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.) Sąd I instancji nie może na podstawie art. 247 P.p.s.a. odmówić przyznania prawa pomocy z powołaniem się na oczywistą bezzasadność skargi rozumianą jako jej niedopuszczalność.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.