Postanowienie NSA z 5 lutego 2008 r., I OZ 22/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 5 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Prokuratora Krajowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia

Sprawa

w sprawie z wniosku Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w K. o wymierzenie grzywny Prokuratorowi Krajowemu za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: zawiesić postępowanie sądowe

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek Prokuratora Krajowego o przywrócenie terminu do wystąpienia z zażaleniem na postanowienie tego Sądu z dnia 5 września 2007 r. o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 9 908,92 zł za nieprzekazanie sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie wskazanym w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wniosek organu jest niedopuszczalny. Prokurator Krajowy wystąpił z zażaleniem na postanowienie o wymierzeniu mu grzywny za naruszenie obowiązków wskazanych w art. 54 § 2 P.p.s.a., podczas gdy orzeczenia takie – jako kończące postępowanie w sprawie – winno być zaskarżone w drodze skargi kasacyjnej, na podstawie art. 173 § 1 P.p.s.a.. O sposobie i terminie zaskarżenia przedmiotowego orzeczenia Prokurator Krajowy pouczony został przy doręczeniu mu odpisu postanowienia, jednakże zakwestionował on to pouczenie i wniósł zażalenie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia, który uzasadniony został tym, iż zdaniem organu Sąd dokonał błędnego pouczenia co do przysługującego stronie środka zaskarżenia. Zdaniem Sądu zażalenie takie było niedopuszczalne, co czyniło niedopuszczalnym także wniosek o przywrócenie terminu do wystąpienia z tym środkiem zaskarżenia.

Ponadto Sąd podkreślił, iż w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a., według którego na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie wymierzenia grzywny przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem Sądu przepis ten dotyczy jedynie postanowień wydawanych w toku postępowania.

Zażalenie na to postanowienie wniósł Prokurator Krajowy, wnosząc o jego uchylenie w całości. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż stanowisko wyrażone przez Sąd jest niewłaściwe, bowiem środkiem zaskarżenia jaki przysługuje stronie od postanowienia o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. jest zażalenie, co wynika z interpretacji tego przepisu oraz art. 173 § 1. art. 194 § 1 pkt 10 i art. 63 P.p.s.a. Zdaniem organu wniosek o wymierzenie organowi grzywny jest wnioskiem wszczynającym postępowanie, o jakim mowa w art. 63 P.p.s.a., przy czym postępowanie to nie jest tożsame z postępowaniem wszczętym skargą i kończącym się orzeczeniem zaskarżalnym w drodze skargi kasacyjnej. Organ podkreślił, iż z treści art. 173 § 1 P.p.s.a. wynika, iż od orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna tylko jeśli przepis szczególny nie stanowi inaczej. Według Prokuratora Krajowego w przedmiotowej sprawie takim przepisem szczególnym będzie art. 194 § 1 pkt 10 P.p.s.a, zaś twierdzenie to poparł szeregiem orzeczeń sądów administracyjnych oraz stanowiskiem wyrażonym w doktrynie. Organ podkreślił przy tym, iż jedyną przyczyną niedochowania terminu do wystąpienia ze środkiem zaskarżenia było wadliwie pouczenie Sądu o konieczności wniesienia skargi kasacyjnej

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania.

Pismem z dnia 14 stycznia 2008 r. Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego zwrócił się do tego Sądu z wnioskiem o podjęcie w składzie siedmiu sędziów uchwały wyjaśniającej czy wniosek o wymierzenie organowi grzywny, wymieniony w art. 55 § 1 zdanie pierwsze P.p.s.a., jest pismem wszczynającym postępowanie w rozumieniu art. 230 § 1 i § 2 P.p.s.a., od którego pobiera się wpis sądowy oraz czy od postanowienia, o którym mowa w art. 55 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., służy stronie skarga kasacyjna, czy zażalenie. Sprawa ta została przedstawiona do rozpoznania rozszerzonemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego pod sygn. akt II FPS 1/08.

Ponadto w dniu 24 stycznia 2008 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wpłynął wniosek Prokuratora Generalnego o podjęcie uchwały celem wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie poprzez rozstrzygnięcie zagadnienia jaki środek odwoławczy przysługuje od wydanego na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o wymierzeniu organowi administracji grzywny w razie niezastosowania się do obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Wniosek ten przedstawiony został do rozpoznania składowi siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, sprawa o sygn. akt II FPS 2/08. O rozstrzygnięcie powyższych wątpliwości prawnych zwrócił się także z odrębnym wnioskiem Rzecznik Praw Obywatelskich.

Mając na uwadze, iż rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie niewątpliwie zależy od wyniku innego postępowania w sprawie sygn. akt II FPS 1/08 i II FPS 2/08 Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w zw. z art. 193 P.p.s.a., o zawieszeniu postępowania toczącego się z zażalenia Prokuratora Krajowego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 listopada 2007 r. sygn. akt II SO/Wa 5/07 do czasu wydania orzeczenia w sprawie sygn. akt II FPS 1/08 i II FPS 2/08.