Postanowienie NSA z 9 marca 2018 r., I OZ 220/18

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 9 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gd 651/17

Sprawa

w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w G. z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wypłaty należności na rzecz byłych pracowników postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej P.p.s.a.), odrzucił skargę M. Sp. z o.o. w G. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w G. z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie nakazu wypłaty należności na rzecz byłych pracowników.

Sąd I instancji wskazał, że skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 zł w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Odpis tego zarządzenia został doręczony Spółce 29 listopada 2017 r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu i nie uiściła wpisu sądowego.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca podniosła, iż zostało ono wydane wskutek bezpodstawnej i niezgodnej z Konstytucją RP odmowy przyznania prawa pomocy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata – w tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod odpowiednim rygorem uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Zgodnie natomiast z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.

W rozpoznawanej sprawie ziściła się przesłanka określona w art. 220 § 3 P.p.s.a., gdyż skarżąca – pomimo skutecznie doręczonego wezwania – nie uiściła w 7-dniowym terminie należnego wpisu od skargi. W konsekwencji sąd administracyjny pierwszej instancji – stosownie do treści wymienionego przepisu - obowiązany był skargę odrzucić jako nieopłaconą.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia nie sposób zgodzić się ze skarżącą, że działanie Sądu I instancji w jakikolwiek sposób mogło pozbawiać ją ochrony swych praw. Skarżącej umożliwiono złożenie wniosku o udzielenie prawa pomocy, z której to możliwości strona skorzystała. Wnikliwa ocena referendarza sądowego, a następnie WSA w Gdańsku nie dały podstaw do stwierdzenia wystąpienia przesłanek obligujących do udzielenia skarżącej prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. WSA rozpoznając sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego z dnia 2 października 2017 r. - orzekał jako sąd drugiej instancji - zatem od postanowienia WSA w Gdańsku z dnia 7 listopada 2017 r. wydanego na skutek rozpoznania sprzeciwu nie przysługiwało zażalenie, ani jakikolwiek inny środek zaskarżenia, ponieważ nie przewidują tego przepisy P.p.s.a., a postanowienie to zyskuje walor prawomocności z chwilą jego wydania. Tym samym zasadnie skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, którego pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia, nie uiściła. W rezultacie zaistniała podstawa do odrzucenia skargi przewidziana w art. 220 § 3 P.p.s.a., którą WSA prawidłowo zastosował w zaskarżonym postanowieniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.