Postanowienie NSA z 12 czerwca 2023 r., I OZ 221/23

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 12 czerwca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2177/22 o odrzuceniu skargi K.G.

Sprawa

w sprawie ze skargi K.G. i W.G. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 sierpnia 2022 r., nr DLI-IV.7615.394.2021.MO w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

sędzia NSA Mariola Kowalska przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia 19 września 2022 r. K.G. i W.G. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 sierpnia 2022 r., nr DLI-IV.7615.394.2021.MO w przedmiocie ustalenia odszkodowania.

Postanowieniem z dnia 3 stycznia 2023 r., sygn. akt IV SA/Wa 2177/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej "P.p.s.a.") odrzucił skargę K.G. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że postępowanie sądowoadministracyjne może toczyć się wyłącznie na skutek prawnie dopuszczalnej i skutecznie wniesionej skargi. Badanie merytorycznej zasadności skargi każdorazowo poprzedza więc analiza wymogów jej dopuszczalności. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

W ocenie Sądu, skarga K.G. (dalej "skarżąca") wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu. Z analizy akt sprawy wynika, że zaskarżona decyzja została skutecznie doręczona skarżącej w dniu 8 sierpnia 2022 r., co oznacza, że ostatni dzień terminu na wniesienie skargi przypadał na dzień 7 września 2022 r. Skarga natomiast została nadana w placówce operatora pocztowego w dniu 19 września 2022 r. Zestawienie wskazanych dat, w ocenie Sądu I instancji, bezsprzecznie prowadzi do wniosku, że złożona w niniejszej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca doprecyzowując je pismem z dnia 14 lutego 2023 r. wnosząc o uchylenie postanowienia oraz przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlega odrzuceniu.

Zauważyć należy, że wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17).

Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że doręczenie zaskarżonej skargą decyzji Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 2 sierpnia 2022 r. nastąpiło w stosunku do skarżącej w dniu 8 sierpnia 2022 r. Skarga została natomiast nadana w placówce operatora pocztowego w dniu 19 września 2022 r. (koperta k. 5 akt sądowych). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowe było zatem uznanie przez Sąd I instancji, że termin do złożenia skargi na decyzję organu odwoławczego upływał w dniu 7 września 2022 r., natomiast wniesienie środka zaskarżenia przez stronę w dniu 19 września 2022 r. nastąpiło z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Należy zauważyć, że sąd badając, czy czynność procesowa została dokonana w terminie ustawowym, nie jest uprawniony do badania przyczyn ewentualnego uchybienia temu terminowi (zob. postanowienie NSA z 12 lipca 2013 r., sygn. akt II OZ 606/13).

Wobec powyższego, powołana w zażaleniu argumentacja skarżącej nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Brak jest bowiem podstaw do podważenia prawidłowego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.