Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2014 r., wydanym na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał adw. A. R.do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 zł od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia. Wysokość wpisu ustalono stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
Na powyższe zarządzenie adw. A. R., działając w imieniu własnym, wniosła zażalenie, domagając się jego uchylenia, zarzucając naruszenie art. 239 pkt 1 lit. a i pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i nie zwolnienie adwokata występującego w sprawie od opłaty wpisu od skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. - sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo (skargę), aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należy wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (§ 3). W sprawie niniejszej Sąd I instancji zastosował powyższy przepis prawidłowo, wzywając skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...] grudnia 2013 r., wydane w przedmiocie przyznania wynagrodzenia. Prawidłowo została też określona wysokość wpisu. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 1 w/w rozporządzenia Rady Ministrów wpis stały w sprawach ze skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym wynosi 100 zł - czyli tyle ile zostało określone w zaskarżonym zarządzeniu z dnia 17 lutego 2014 r.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu należy natomiast stwierdzić, że wbrew twierdzeniom adw. A. R., w okolicznościach sprawy niniejszej, przepisy art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 239 pkt 3 p.p.s.a. nie znajdowały swojego zastosowania. Zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – nie mają obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strony skarżące działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Co prawda, jak zauważono w zażaleniu, adw. A. R. była ustanowiona kuratorem dla nieobecnego w sprawie o zwrot wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, to jednakże bezpośrednim przedmiotem skargi przez nią wniesionej było postanowienie organu w sprawie przyznania jej wynagrodzenia jako kuratorowi dla osoby nieobecnej w postępowaniu administracyjnym.
Nie można więc uznać, że sprawa należy do kategorii wymienionej w art. 239 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Tak samo nie miał zastosowania przepis art. 239 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych kurator strony wyznaczony przez sąd. W rozpoznawanej sprawie adw. A. R., czyniąc przedmiotem skargi postanowienie organu w sprawie przyznania jej wynagrodzenia, wniosła bowiem w istocie skargę nie w imieniu i interesie osoby pozostającej pod jej kuratelą, lecz we własnym interesie polegającym na zaspokojeniu jej żądań finansowych. Tymczasem przepis art. 239 pkt 3 p.p.s.a. dotyczy kuratora działającego na rzecz i w imieniu strony postępowania.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) postanowił zażalenie oddalić.