Uzasadnienie
I OZ 224/20
T.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie ustalenia i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pielęgnacyjnego. Skarga została przez skarżącego wysłana w dniu 4 listopada 2019 r. na adres ogólny poczty elektronicznej organu w formie załącznika do wiadomości e-mail. Skargę skarżący podpisał podpisem zaufanym.
Z uwagi na stwierdzone braki formalne skargi polegające na niewskazaniu numeru PESEL skarżącego oraz adresu elektronicznego (adresu EPUAP), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 listopada 2019 r. wezwano skarżącego do ich uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało wysłane w formie tradycyjnej na adres podany w skardze. Pomimo dwukrotnego awizowania skarżący nie podjął wskazanej korespondencji, w związku z czym wezwanie zostało uznane za skutecznie doręczone z dniem 9 grudnia 2019 r.
W dniu 3 grudnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła nadana za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu 4 listopada 2019 r. skarga skarżącego na wskazaną powyżej decyzję. Skarga w postaci tradycyjnej miała identyczną treść jak wysłana jako załącznik na adres ogólny poczty elektronicznej organu. W treści tej skargi skarżący również nie wskazał swojego numeru PESEL.
Postanowieniem z dnia 31 grudnia 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę z powodu nieuzupełnienia w terminie stwierdzonych braków formalnych. Dodatkowo sąd stwierdził, że obowiązujące przepisy nie zezwalają na skuteczne wniesienie skargi drogą elektroniczną na adres ogólny poczty elektronicznej organu, a nie na elektroniczną skrzynkę podawczą organu.
Na powyższe rozstrzygnięcie skarżący złożył zażalenie, wnosząc o jego uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 46 § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej p.p.s.a., w przypadku gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Jednocześnie w myśl art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna zawierać numer PESEL strony skarżącej będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący – zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a. - wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Odmienny skutek przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych.
Skarżący, składając skargę drogą elektroniczną, nie zawarł w niej ani numeru PESEL, ani informacji o adresie elektronicznym. Spowodowało to konieczność wezwania skarżącego do uzupełnienia stwierdzonych braków. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało uznane za doręczone z dniem 9 grudnia 2019 r., w związku z czym siedmiodniowy termin uzupełnienia braków upłynął w dniu 16 grudnia 2019 r. Mając na uwadze, że skarżący w tym terminie nie uzupełnił braków, zostały spełnione przesłanki odrzucenia skargi.
Odnosząc się do argumentacji skarżącego zawartej w zażaleniu, należy wskazać, że jego oświadczenia dotyczące pobytu za granicą oraz problemów z doręczaniem korespondencji przez operatora pocztowego nie zostały poparte żadnymi dowodami, takimi jak wyniki reklamacji złożonej w placówce pocztowej czy dokumenty potwierdzające pobyt za granicą w określonych datach. Oznacza to, że okoliczności, na które powołał się skarżący, nie zostały przez niego skutecznie wykazane. Dodatkowo należy wskazać, że w toku postępowania sądowoadministracyjnego sąd dokonuje doręczeń na podstawie przepisów p.p.s.a., a nie k.p.a.. Konsekwencją powyższego jest konieczność dokonywania doręczeń wyłącznie w formach przewidzianych przepisami p.p.s.a. Zgodnie z art. 74a § 1 p.p.s.a. doręczanie pism przez sąd następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej, jeżeli strona spełniła jeden z następujących warunków: wniosła pismo w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą sądu lub organu, za którego pośrednictwem składane jest pismo (pkt 1) albo wystąpiła do sądu o takie doręczenie i wskazała sądowi adres elektroniczny (pkt 2) albo wyraziła zgodę na doręczanie pism za pomocą tych środków i wskazała sądowi adres elektroniczny (pkt 3). Skarżący wniósł skargę drogą elektroniczną na adres ogólny organu, a nie jego elektroniczną skrzynkę podawczą, co wykluczyło możliwość dokonywania doręczeń elektronicznych w sposób opisany w art. 74a § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z kolei możliwość dokonywania doręczeń drogą elektroniczną na podstawie art. 74a § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a. została wykluczona na skutek braku wskazania adresu elektronicznego.
W świetle powyższych wywodów brak jest zatem podstaw do uchylenia prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.