Uzasadnienie
Pismem z dnia 24 stycznia 2023 r. A.M. (dalej "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia 10 września 2021 r., znak SKO.ZR.4111.544.1768.2021 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenie pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia.
Postanowieniem z dnia 16 marca 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 142/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej "P.p.s.a.") odrzucił przedmiotową skargę. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że jak wynika z przekazanych sądowi akt sprawy, doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącej - adw. J.K., w trybie zastępczym, z dniem 30 sierpnia 2021 r. Przedmiotowa decyzja zawierała pełne pouczenie o sposobie, terminie i trybie złożenia środka zaskarżenia. W tej sytuacji termin do wniesienia skargi upływał w dniu 29 września 2021 r., natomiast skarga została wniesiona przez skarżącą w dniu 24 stycznia 2023 r. (bezpośrednio w siedzibie Sądu), a więc prawie z 1,5 rocznym uchybieniem terminu do dokonania tej czynności.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca. Zaskarżając ww. postanowienie w całości zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przez niewłaściwe jego zastosowanie, albowiem skarżąca nie uchybiła terminowi do wniesienia skargi. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę, ponieważ została ona wniesiona po terminie wynikającym z art. 53 § 1 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Jeżeli zaś skarga została złożona po tym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. podlega odrzuceniu. Zauważyć należy, że wobec tego, że przepisy jasno i kategorycznie określają w jakim terminie wnosi się skargę do sądu i jakie są konsekwencje przekroczenia tego terminu, sąd nie ma w tym względzie żadnego pola do własnej oceny, czy wydania decyzji uznaniowej, gdyż związany jest stanowczym brzmieniem przepisów prawa (zob. postanowienie NSA z dnia 6 września 2017 r., sygn. akt II GZ 638/17).
Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że doręczenie zaskarżonej decyzji nastąpiło ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi skarżącej - adw. J.K., w trybie zastępczym w dniu 30 sierpnia 2021 r. Zatem termin do wniesienia skargi upływał z dniem 29 września 2021 r. Natomiast skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez osobiście przez skarżącą w dniu 24 stycznia 2023 r. (bezpośrednio w siedzibie Sądu), zatem, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, z 1,5 rocznym uchybieniem terminu. Nie ulega wątpliwości, że w chwili upływu terminu do wniesienia skargi za skarżącą i w jej imieniu działał ustanowiony pełnomocnik. Podnieść należy, że istotą pracy profesjonalnego pełnomocnika jest rzetelne dbanie o interesy mocodawcy, między innymi poprzez wypełnianie w terminie wszystkich wymogów proceduralnych umożliwiających stronie pełny udział w postępowaniu. Pełnomocnik, który zgodził się reprezentować stronę, ma obowiązek działania w imieniu i na rzecz mocodawcy z równą starannością, jakby działał na własną rzecz, a mocodawca ponosi ryzyko ujemnych skutków niestarannego zachowania się profesjonalnego pełnomocnika, także negatywne skutki uchybień lub czynności wadliwie dokonanych.
Wobec powyższego, uznać należy, że wskutek faktu, iż w imieniu skarżącej działał profesjonalny pełnomocnik, to jedynie on był uprawniony do wywiedzenia skargi w jej imieniu. Zatem błędy popełnione przez pełnomocnika należy traktować jako błędy reprezentowanej przez niego strony postępowania.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.