Postanowienie NSA z 13 marca 2020 r., I OZ 227/20

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 2147/19 odrzucające skargę B. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby postanawia:

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę B. M. (dalej: skarżący) na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2018 r. w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy z tytułu zwolnienia ze służby. W motywach orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że 11 września 2018 r. zaskarżona decyzja została doręczona dorosłemu domownikowi – B. M., stąd trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 1 P.p.s.a., upłynął 11 października 2018 r. W dniu 21 sierpnia 2019 r. pełnomocnik skarżącego (ustanowiony w ramach przyznanego stronie prawa pomocy), wniósł skargę na opisaną powyżej decyzję Komendanta Głównego Policji. Skarżący ani jego pełnomocnik nie wnosili o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu i z tego względu odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Podniósł, że zaskarżona decyzja została odebrana przez małżonkę skarżącego, która jest osobą ciężko chorą, ma problemy w poruszaniu się oraz normalnym porozumiewaniu. Znaczna trudność w kontaktach z żoną sprawiła, że skarżący ze znacznym opóźnieniem dowiedział się o otrzymaniu decyzji, przez co nie był w stanie przygotować i złożyć odpowiedniego pisma w tej sprawie. Nadto, zdaniem pełnomocnika, skarżący bez swojej winy uchybił terminowi do wniesienia skargi, albowiem nie mógł jej wnieść w okresie gdy rozpatrywany był jego wniosek o przyznanie prawa pomocy. Dopiero postanowieniem z 17 lipca 2019 r. Sąd I instancji przyznał skarżącemu prawo pomocy i ustanowił pełnomocnika z urzędu. Od dnia doręczenia ww. postanowienia - 1 sierpnia 2019 r., do dnia złożenia skargi nie upłynął zaś termin 30 dni. Złożenie skargi w dniu 21 sierpnia 2019 r. było zatem skuteczne.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie powyższego terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Termin ustanowiony w art. 53 § 1 P.p.s.a. jest terminem ustawowym, co oznacza, że niedopuszczalne jest jego skracanie lub przedłużanie. W przypadku gdy doszło do jego uchybienia, dopuszczalne jest natomiast przywrócenie terminu na wniosek strony na podstawie art. 86 i 87 P.p.s.a. Podkreślić należy, że termin ustawowy do wniesienia skargi rozpoczyna swój bieg i kończy niezależnie od okoliczności związanych z ustanowieniem profesjonalnego pełnomocnika, a uzależniony jest jedynie od daty doręczenia stronie zaskarżonej decyzji administracyjnej. W szczególności niedopuszczalne jest przyjęcie tezy, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna ponownie bieg w momencie wyznaczenia pełnomocnika z urzędu. W przypadku ustanowienia z urzędu pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej – istotnie – termin do dokonania tej czynności procesowej biegnie od dnia zawiadomienia pełnomocnika o jego wyznaczeniu do reprezentowania strony. Wynika to z art. 177 § 3 P.p.s.a. i jest konsekwencją objęcia tego środka zaskarżenia przymusem adwokacko-radcowskim. Takiego przepisu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie przewiduje w odniesieniu do skargi. Wobec tego brak jest podstaw do uznania, że 30-dniowy termin do wniesienia skargi biegnie od dnia wyznaczenia pełnomocnika z urzędu.

W rozpoznawanej sprawie, decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2018 r. została wysłana na adres zamieszkania skarżącego i odebrana w dniu 11 września 2018 r. przez B. M. (żonę B. M.). Tym samym przesyłka została doręczona dorosłemu domownikowi w trybie art. 43 K.p.a. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu upłynął w dniu 11 października 2018 r. Skarga została zaś złożona przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skarżącego w dniu 21 sierpnia 2019 r., a więc po terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. W skardze tej pełnomocnik nie zawarł wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Słusznie zatem Sąd I instancji skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Podnoszone w zażaleniu okoliczności dotyczące stanu zdrowia małżonki skarżącego, jak i oczekiwania na rozpoznanie wniosku o przyznanie prawa pomocy, mogą stanowić podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, co dopiero będzie przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wobec zawartego w zażaleniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Okoliczności te pozostają natomiast bez wpływu na ustalenie, że skarżący uchybił terminowi określonemu w art. 53 § 1 P.p.s.a., co obligowało Sąd do odrzucenia skargi.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a, orzekł jak w sentencji.