Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r., sygn. akt III SA/Lu 1348/15, odrzucił skargę Z. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] września 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Lublin z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...], odmawiające wszczęcia postępowania rozgraniczeniowego.
W uzasadnieniu Sąd wskazał, że powodem odrzucenia skargi było nieuzupełnienie, w terminie 7 dni, jej braku formalnego przez nienadesłanie trzech odpisów skargi, do uzupełnienia którego skarżący został wezwany zarządzeniem z dnia 14 października 2015 r. Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczono skarżącemu w dniu 21 października 2015 r. Oznacza to, że 7-dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu 28 października 2015 r. Skarżący nie uzupełnił braków formalnych w zakreślonym terminie, co skutkowało odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa; k. 15-16 akt sądowych).
W zażaleniu na to postanowienie skarżący podniósł, że uzupełnił braki formalne skargi. Stwierdził, że złożył w Sądzie skargę z trzema odpisami, na co przedkłada dowód w postaci kserokopii skargi wraz z wymienionymi załącznikami. Wskazał, że dostarczył "na Biuro Podawcze wymaganą ilość załączników" (k. 30, 40-42 akt sądowych).
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zażalenie pozbawione jest usprawiedliwionych podstaw.
Z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej ppsa), wynika, że skarga winna odpowiadać wszelkim wymaganiom, jakie muszą spełniać pisma w postępowaniu sądowym, a zatem winna spełniać określone warunki formalne, które wymienia w sposób wyczerpujący przepis art. 46 ppsa. Prócz wymagań wskazanych w tym przepisie, stanowiących o kompletności pisma, art. 47 § 1 ppsa przewiduje, że do pisma należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a nadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi, o których mowa w tych przepisach, skutkuje odrzuceniem skargi (art. 58 § 1 pkt 3 ppsa).
W sprawie bezspornym jest, że na mocy zarządzenia z dnia 14 października 2015 r. wezwano skarżącego do usunięcia braku formalnego skargi poprzez nadesłanie trzech jej odpisów, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że skarżący wezwania tego nie wykonał. Zatem Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że z uwagi na to, że mimo wezwania nie uzupełniono braku formalnego skargi, tj. nie złożono jej odpisów, zasadnym było odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 Sędziów z 18.12.2013 r., I OPS 13/13 (ONSAiWSA 2014/3/39, z aprobująca glosą K. Celińskiej-Grzegorczyk, OSP 2014/9/84)przyjął, że niedołączenie przez stronę skarżącą wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 ppsa, jest brakiem formalnym, o którym mowa w art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 ppsa, uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów skargi przez sąd. Skarga taka nie może otrzymać prawidłowego biegu i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
Wbrew zarzutom zażalenia, z akt sprawy nie wynika, by skarżący wraz ze skargą przedłożył wymaganą liczbę jej odpisów, celem doręczenia pozostałym stronom postępowania sądowego. Wprawdzie w skardze skarżący wymienił w załącznikach "3 sztuki obecnego pisma", jednak brak jest jakiejkolwiek adnotacji organu, by rzeczywiście trzy odpisy skargi wraz ze skargą zostały wniesione. W aktach sprawy znajduje się jedna kserokopia skargi (która zważywszy na prezentatę SKO w Lublinie została przesłana do organu najprawdopodobniej razem ze skargą; w kopercie na s. 3 okładki akt sądowych), co oznacza, że Sąd I instancji winien był wezwać skarżącego jedynie o dwa, nie zaś trzy, odpisy skargi. Ta okoliczność nie może wpłynąć na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia, bowiem i tak skarżący nie wykonał wezwania Sądu a rzeczywisty brak dwu koniecznych odpisów skargi, uniemożliwiała nadanie biegu skardze.
Odnosząc się do zażalenia wyjaśnić należy, że sam skarżący w jednym miejscu tego pisma podnosi, że uzupełnił braki formalne skargi, w innym zaś twierdzi, że "złożył w Sądzie skargę z trzema odpisami", bądź też, że dostarczył "na Biuro Podawcze wymaganą ilość załączników", tymczasem przedmiotowa skarga skierowana została do WSA w Lublinie, jednak – stosownie do treści art. 54 § 1 ppsa – wniesiono ją za pośrednictwem SKO w Lublinie, przesyłając listem poleconym na adres organu (k. 3-6 akt sądowych). Bezpodstawne jest zatem twierdzenie skarżącego, by trzy odpisy skargi wraz ze skargą złożył w Sądzie pierwszej instancji (w Biurze Podawczym; k. 40 akt sądowych). NSA nie dał też wiary twierdzeniom, jakoby skarżący uzupełnił braki formalne skargi. W terminie otwartym do uzupełnienia brakujących odpisów skargi, skarżący pismem z dnia 22 października 2015 r. poinformował Sąd I instancji, że w związku z wezwaniem do uiszczenia wpisu sądowego przedkłada dowód wpłaty w wysokości 100 zł. Z pisma tego nie wynika, by jednocześnie przesłano odpisy skargi (k. 12, 13 akt sądowych).
Pozostałe okoliczności podnoszone w zażaleniu nie mają wpływu na ocenę prawidłowości postanowienia z 25 listopada 2015 r. Sądu I instancji, bowiem dotyczą postępowania zakończonego postanowieniem SKO w Lublinie z [...] września 2015 r., którego legalności Sąd I instancji, z uwagi na odrzucenie skargi w przyczyn formalnych, nie oceniał. Na ocenę zaskarżonego postanowienia nie może wpłynąć również fakt, że z uwagi na odrzucenie skargi Sąd pierwszej instancji obowiązany był – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ppsa – zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy, czego jednak nie uczynił. Postanowienie w tym przedmiocie Sąd I instancji może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 232 § 2 ppsa).
Na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ppsa oddalono zażalenie.
Na podstawie art. 156 § 1 i 3 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny sprostował sentencję i uzasadnienie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie w zakresie oczywistej omyłki nazwiska skarżącego. Z akt sprawy wynika, że skargę wniósł [...], a w sentencji i akapicie 1 (pierwszym) uzasadnienia postanowienia omyłkowo wpisano " [...] ".