Postanowienie NSA z 15 marca 2019 r., I OZ 229/19

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 15 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. S. i W. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 3436/17 o odrzuceniu skargi M. S. i W. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania postanawia:

Skład

Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska przewodniczący

Sentencja

oddalić zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił opisaną w sentencji skargę M. S. i W. K. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem z 28 grudnia 2017 r. pełnomocnika skarżących wezwano do usunięcia braków formalnych skargi m.in. poprzez nadesłanie, w terminie 7 dni, pełnomocnictwa do występowania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi. Wezwanie zostało doręczone 10 stycznia 2018 r. Pomimo zakreślonego terminu oraz zawartego pouczenia o skutkach braku uzupełnienia braków formalnych skargi, pełnomocnik nie nadesłała stosownego pełnomocnictwa. Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 49 § 2 w związku art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.").

W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżących podniósł, że w aktach sprawy (dołączone do wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji) znajduje się pełnomocnictwo obejmujące prawo do reprezentowania skarżących przed sądami administracyjnymi oraz przed NSA. Zarzucił również, że wezwanie do nadesłania pełnomocnictwa zostało wysłane w jednej przesyłce z pismem przewodnim sądu oraz załączoną do niego odpowiedzią na skargę, doręczeniem odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu oraz zarządzeniem Sądu z 28 grudnia 2017 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego, co spowodowało nieczytelność tych wezwań i nieumyślne przeoczenie wezwania o pełnomocnictwo.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie Sąd I instancji stwierdził, iż w okolicznościach niniejszej sprawy skarga sporządzona i wniesiona przez działającego w imieniu skarżących pełnomocnika będącego radcą prawnym obarczona jest brakiem formalnym w postaci niezłożenia przy pierwszej czynności procesowej stosownego pełnomocnictwa uprawniającego do występowania w imieniu skarżących przed sądami administracyjnymi, co w konsekwencji, wobec nieuzupełnienia w terminie powyższego braku, prowadzić musiało do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Wskazać bowiem należy, że w obecnym stanie prawnym nie budzi już wątpliwości, iż złożenie na etapie postępowania administracyjnego pełnomocnictwa, które swym zakresem obejmuje również reprezentowanie strony przed sądami administracyjnymi nie wyczerpuje dyspozycji art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 P.p.s.a. i nie zwalnia pełnomocnika, który składa skargę w imieniu skarżącego, z obowiązku złożenia pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej przed sądem. Artykuł 46 § 3 P.p.s.a. (po jego nowelizacji dokonanej ustawą z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2015.658), która weszła w życie z dniem 15 sierpnia 2015 r.) stanowi bowiem, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie zaś z treścią art. 37 § 1 zd. 1 P.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Nie można więc utożsamiać wskazanej w art. 37 § 1 P.p.s.a. pierwszej czynności procesowej z czynnością dokonaną przed organami administracji publicznej, ponieważ są to dwa różne autonomiczne postępowania. Wspomniana regulacja dotyczy niewątpliwie postępowania sądowego, tak samo jak zawarty w art. 46 § 3 P.p.s.a. obowiązek pełnomocnika dołączania pełnomocnictwa. Przepisy te odnoszą się do postępowania przed sądami administracyjnymi i dotyczą akt sądowych danej sprawy (zob. np. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt I OSK 419/18, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w aktach sądowych danej sprawy winien znaleźć się pisemny dokument potwierdzający istnienie pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Braki w tym zakresie podlegają zaś uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a.

Ze wskazanych wyżej przyczyn zarzuty zażalenia zmierzające do wykazania, że w sytuacji, kiedy w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo uprawniające do prowadzenia sprawy również sądowoadministracyjnej, błędne jest wzywanie pełnomocnika do nadesłania stosownego pełnomocnictwa, nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Analogicznie należy ocenić zarzut dotyczący przesłania w jednej przesyłce kilku pism sądowych dotyczących różnych kwestii. Okoliczność, że doręczona pełnomocnikowi skarżących korespondencja zawierała kilka odrębnych pism w żaden sposób nie wpływała na możliwość wykonania wezwania do nadesłania pełnomocnictwa. Przedmiotowe wezwanie wyraźnie określało rodzaj braku formalnego, termin i sposób jego uzupełnienia oraz skutki niezachowania tego terminu. Zostało sporządzone na odrębnej karcie, było wyraźne w swej treści i czytelne. Jednoznaczna treść zarządzenia wzywającego do usunięcie braków formalnych skargi nie mogła wywołać u profesjonalnego pełnomocnika żadnych wątpliwości co do obowiązku podlegającego wykonaniu. Jak zresztą sam przyznaje pełnomocnik w zażaleniu, niewykonanie wezwania spowodowane było jego przeoczeniem, a więc niedokładnym zapoznaniem się z całością korespondencji przesłanej do niego przez sekretariat sądowy.

W konsekwencji powyższego, przy uwzględnieniu treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., uznać należy, że Sąd I instancji prawidłowo odrzucił skargę.

W tym stanie rzeczy zażalenie podlega oddaleniu na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.