Postanowienie NSA z 13 kwietnia 2012 r., I OZ 233/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia W. Z. i Z. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1140/10 odmawiające zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 30 czerwca 2011 r. odmawiającego W. Z. i Z. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym

Sprawa

w sprawie ze skargi W. Z. i Z. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] października 2010 r., nr [...] z w przedmiocie opłaty adiacenckiej postanawia: oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Anna Lech przewodniczący

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. odmówił W. Z. i Z. Z. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym uznając, że złożone przez wnioskodawców oświadczenie o sytuacji majątkowej i dochodach nie było pełne i nie pozwalało na ocenę ich rzeczywistej sytuacji majątkowej i możliwości płatniczych, a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające wykazało, że same tylko comiesięczne raty kredytu płacone przez wnioskodawców są ponad dwukrotnie wyższe od deklarowanych dochodów, nie uwzględniając koniecznych kosztów utrzymania czteroosobowej rodziny i innych wydatków.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I OZ 658/11, oddalił zażalenie skarżących na to postanowienie.

W dniu 25 stycznia 2012 r. W. Z. i Z. Z. ponownie złożyli wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II SA/Sz 1140/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odmówił zmiany swojego postanowienia z dnia 30 czerwca 2011 r., stwierdzając, że okoliczności sprawy nie uległy zmianie.

Na to postanowienie skarżący złożyli zażalenie wskazując, że są zadłużeni, a opłata kosztów sądowych jedynie pogłębi to zadłużenie. Wskazali, że postanowienie Sądu pierwszej instancji jest sprzeczne z ideą pomocy i odbiera im prawo do obrony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

zgodnie z art. 168 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczenie sądu, od którego nie przysługuje środek odwoławczy, staje się prawomocne. Oznacza to, że orzeczenie takie nie może zostać wzruszone w zwykłym trybie.

Natomiast stosownie do brzmienia art. 165 powołanej wyżej ustawy, postanowienia niekończące postępowania w sprawie, a do takich należy postanowienie o odmowie przyznania prawa pomocy, mogą być uchylone i zmienione wskutek zmiany okoliczności sprawy, chociażby były prawomocne.

Przepis ten jako wyjątek od zasady wyrażonej w art. 168 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być interpretowany rozszerzająco. Warunkiem koniecznym do zastosowania tego przepisu jest wykazanie, że nastąpiła zmiana okoliczności sprawy.

W niniejszej sprawie za zasadne należy uznać stanowisko Sądu pierwszej instancji, że skarżący w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wykazali, aby okoliczności sprawy uległy zmianie na ich niekorzyść.

W tej sytuacji uznać należy, że zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 marca 2012 r. nie narusza przepisów obowiązującego prawa.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.