Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1780/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. J. na pismo Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia korespondencji w aktach sprawy bez rozpoznania.
Pismem z dnia 9 stycznia 2018 r. skarżący złożył do WSA w Warszawie wniosek o uzupełnienie ww. postanowienia poprzez określenie, że Sąd rozpoznał sprawę wyłącznie części, a nie podjął żadnych czynności procesowych w celu zbadania zasadności i podstaw prawnych, by wystąpienie strony do organu o działania administracyjnoprawne skarżony organ mógł pozostawić bez nadania biegu i rozpoznania we właściwym postępowaniu wyjaśniającym, czy jurysdykcyjnym, zgodnie z nakazami określonymi K.p.a.
Postanowieniem z dnia 23 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił uzupełnienia postanowienia z dnia 29 grudnia 2017 r. Sąd I instancji stwierdził, że wniosek skarżącego wykracza poza instytucję uzupełnienia postanowienia i zmierza w istocie do jego zakwestionowania, co skarżący może uczynić jedynie poprzez skorzystanie z uprawnienia do jego zaskarżenia w toku instancji.
Zażalenie na powyższe postanowienie złożył K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako: P.p.s.a.), strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 29 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K.J., uznając ją za niedopuszczalną. Sąd nie miał obowiązku zawarcia w tym postanowieniu jakichkolwiek dodatkowych rozstrzygnięć. Wydane postanowienie jest kompletne i zawiera wymagane prawem elementy. Sąd I instancji rozstrzygnął o całości skargi, zatem brak było podstaw do żądania uzupełnienia tego orzeczenia. Natomiast jeżeli skarżący nie zgadzał się z postanowieniem Sądu o odrzuceniu jego skargi, co wynika z treści wniosku jak i z zażalenia, to winien je zaskarżyć w drodze skargi kasacyjnej, o czym został zresztą pouczony. Wniosek o uzupełnienie orzeczenia nie może bowiem stanowić polemiki ze stanowiskiem, jakie Sąd zawarł w tym orzeczeniu.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.