Postanowienie NSA z 13 kwietnia 2012 r., I OZ 236/12

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 13 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt III SAB/Wr 17/11 o odmowie sprostowania i wykładni postanowienia z dnia 14 listopada 2011 r.

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. R. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie nieprzekazania odwołania postanawia: oddalić zażalenie

Skład

Sędzia NSA Ewa Dzbeńska przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 13 grudnia 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu wniosku Z. R., odmówił sprostowania i wykładni postanowienia z dnia 14 listopada 2011 r., którym odrzucono jego skargę na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 13 grudnia 2011 r. Sąd wskazał, iż pismem z dnia 25 listopada 2011 r. skarżący zażądał zmiany przedmiotu sprawy, który określony został jako bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie nieprzekazania odwołania, podczas gdy zdaniem strony skarga została wniesiona "na bezczynność ze strony Dyrektora organu administracyjnego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu w przedmiocie przekazania odwołania z dnia 3 czerwca 2011 r. do Okręgowego Sądu Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu, w ewentualności do innego organu według właściwości. Oraz o wymierzenie grzywny Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu i jego Dyrektorowi w maksymalnej ustawowo wysokości, za nieprzekazanie Sądowi Okręgowemu odwołań z dnia 3 czerwca 2011 r. w ustawowym terminie 30-tu dni w trybie art. 54 § 2 ustawy P.p.s.a. oraz art. 4779§ 1 i 2 k.p.c. w związku z art. 180 k.p.a. oraz art. 3 § 1 punkt 4a ustawy P.p.s.a. oraz w związku z prawomocnym postanowieniem Sądu Okręgowego IX U 1525/10 z 23 listopada 2010 r. stwierdzającym niewłaściwość Sądu okręgowego w rozpoznaniu skargi na bezczynność organu rentowego".

Ponadto skarżący podkreślił, iż postanowienie Sądu w przedmiocie odrzucenia skargi, w swojej sentencji nie zawiera całości żądania zawartego we wniesionych przez niego skargach, nie ustosunkowuje się do przedstawionego dowodu w postaci postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 23 listopada 2010 r. Dodatkowo skarżący podkreślił, że postanowienie jest niepełne i niezrozumiałe dla niego. Wskazał również, że działa w sprawie sam, bez profesjonalnego pełnomocnika i ma prawo zrozumieć postanowienie, które go szykanuje i nie rozstrzyga istoty sprawy.

Odmawiając uwzględnienia wniosku Sąd podkreślił, iż zgodnie z art. 138 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sentencja orzeczenia powinna zawierać między innymi przedmiot zaskarżenia, który powinien wskazywać jakiego aktu lub czynności i jakiego organu administracji publicznej dotyczy rozstrzygnięcie. Orzeczenie powinno również wskazywać rodzaj aktu lub czynności (bezczynności) jaki jest zaskarżony do Sądu. Określenie przedmiotu skargi w sentencji postanowienia służy zwięzłemu opisowi rozpoznawanej sprawy. W ocenie WSA we Wrocławiu określenie użyte w rozpoznawanej sprawie odpowiada temu wymogowi. Żądanie skarżącego sprowadza się do bardziej szczegółowego określenia przedmiotu wniesionej skargi, uwzględniającego podstawę prawną i daty składanych w postępowaniu administracyjnym pism. W ocenie Sądu I instancji elementów takich nie zamieszcza się w sentencji orzeczenia.

Odnosząc się do wniosku o wykładnię postanowienia Sąd wskazał, że orzeczenie to zostało sformułowane w sposób jasny, nie budzący żadnych wątpliwości interpretacyjnych. Kwestionowanie nierozpatrzenia całości żądania, oraz rozminięcie się z przedmiotem wniesionej skargi, w ocenie WSA we Wrocławiu nie mieści się w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 P.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Z. R., domagając się jego uchylenia, w uzasadnieniu wyrażając swoje niezadowolenie z rozstrzygnięcia Sądu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Wynikająca z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako P.p.s.a., możliwość sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w postanowieniu jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, inna oczywista omyłka może zaś polegać np. na wadliwej nazwie orzeczenia.

W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postanowieniu z dnia 14 listopada 2011 r. błędów pisarskich lub rachunkowych oraz oczywistych omyłek wymagających sprostowania. W żadnym przypadku za omyłkę lub niedokładność nie może być uznane określenie przedmiotu skargi w taki sposób, jak dokonał tego Sąd I instancji. Określenie to winno mieć charakter syntetyczny i zwięźle opisywać rozpoznawaną sprawę. Tak szczegółowe określenie przedmiotu, jakiego domagał się skarżący, jest niecelowe. Właściwie zatem Sad I instancji odmówił zastosowania się do żądania strony.

Zasadnie także Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie uwzględnił wniosku skarżącego o wykładnię postanowienia z dnia 14 listopada 2011 r. Zgodnie z art. 158 P.p.s.a. Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Jednocześnie, stosownie do art. 166 tej ustawy do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 listopada 2011 r. o odrzuceniu skargi Z. R. na bezczynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie nieprzekazania odwołania nie wywołuje wątpliwości interpretacyjnych, które wymagałyby dokonania wykładni w trybie art. 158 P.p.s.a. Sentencja ww. orzeczenia została sformułowana w sposób jednoznaczny a uzasadnienie czytelnie obrazuje przyczyny odrzucenia skargi.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.