Postanowienie NSA z 17 lutego 2017 r., I OZ 238/17

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 17 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I SO/Wa 1513/16 oddalające wniosek J. L. o wymierzenie grzywny Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami

Sprawa

sprawy postanawia oddalić zażalenie.

Skład

Sędzia NSA Jolanta Rudnicka przewodniczący

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt I SO/Wa 1513/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek J.L.

o wymierzenie grzywny Ministrowi Rolnictwa i Rozwoju Wsi za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd wskazał, że J.L. pismem z 30 marca 2016 r., doprecyzowanym pismem z dnia 9 września 2016 r., wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w przedmiocie braku rozpoznania jego skargi z 6 grudnia 2013 r. na decyzję w/w organu z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...].

Wobec treści wyjaśnień zawartych w piśmie z dnia 9 września 2016 r. pierwotne żądanie strony uznano za wniosek o wymierzenie grzywny.

Następnie Sąd podniósł, że z akt administracyjnych wynika, iż skarżący w dniu 6 grudnia 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem organu, skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r., NR [...]. Skarga ta wpłynęła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 6 grudnia 2013 r. Od tej daty rozpoczął bieg trzydziestodniowy termin do wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). Termin ten upłynął w dniu 7 stycznia 2014 r. Tymczasem skarga wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami została przekazana przez organ do Sądu w dniu 17 grudnia 2013 r. (T. II a akt administracyjnych przy sprawie I SAB/Wa 1036/16), czyli z zachowaniem wymaganego terminu.

W tej sytuacji Sąd stwierdził, iż organ nie uchybił obowiązkowi przekazania skargi w związku z czym wniosek skarżącego jest bezzasadny i podlega oddaleniu na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 151 oraz art. 64 § 3 p.p.s.a.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. L., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Sądowi zarzucił nierozstrzygnięcie sprawy co do istoty, którą stanowi jego skarga z dnia 30 marca 2016 r. na przewlekłość postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji prowadzonego przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi.

W uzasadnieniu zażalenia skarżący podkreślił, że przedmiotem jego skargi z dnia 30 marca 2016 r. była przewlekłość postępowania administracyjnego nie zaś żądanie wymierzenia organowi grzywny.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, iż Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej kwalifikacji pisma skarżącego z dnia 30 marca 2016 r., doprecyzowanego następnie pismem z 9 września 2016 r. Jak wynika z akt sprawy, wobec braku precyzyjnego i jednoznacznego wskazania przez skarżącego w piśmie z dnia 30 marca 2016 r. zatytułowanym "Wniosek o stwierdzenie przewlekłości postępowania administracyjnego" osnowy żądania, Wojewódzki Sąd Administracyjny pismem z dnia 5 września 2016 r. (sygn. akt I SAB/Wa 1036/16) wezwał skarżącego do wskazania jakiego konkretnego nierozpoznanego w terminie wniosku, odwołania lub zażalenia dotyczy skarga z dnia 30 marca 2016 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie rozpoznał w terminie m. in. opisanej w skardze z dnia 30 marca 2016 r. jego skargi z 6 grudnia 2013 r. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2006 r. nr [...]. Mając na uwadze powyższe wyjaśnienia, Sąd pierwszej instancji zasadnie przyjął, iż pismo z dnia 30 marca 2016 r. dotyczy nieprzekazania sądowi przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi skargi z dnia 6 grudnia 2013 r.

Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji ustalił, że skarga skarżącego z dnia 6 grudnia 2013 r., wbrew twierdzeniom skarżącego, została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przed upływem 30-dniowego terminu, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Z akt administracyjnych wynika, że skarga wpłynęła do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 6 grudnia 2013 r., zaś do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami została przekazana przez organ przy piśmie z 16 grudnia 2013 r., czyli z zachowaniem wymaganego terminu. W tej sytuacji uznać należy, że postanowienie Sądu oddalające wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy odpowiada prawu.

Na marginesie należy jedynie dodać, że z akt administracyjnych sprawy wynika również, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 lipca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 3222/13 oddalił skargę J. L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r., nr [...].

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.